“กายนี้หยัดยืนกลางพงไพรหิมะ ไม่ปะปนกลิ่นธุลีแห่งท้อหลี่ ครั้นราตรีหนึ่งกลิ่นหอมบริสุทธิ์ผลิบาน ก็แผ่ไพศาลไปทั่วหล้ากลายเป็นวสันต์!”
กวนหนิงขับขานด้วยน้ำเสียงกังวาน ราบรื่นไร้สะดุด เปี่ยมความมั่นใจ
“นี่...”
ลู่จ้าวหลิงตื่นเต้นขึ้นมาอีกครั้ง
“ทั้งบทไม่มีคำว่าเหมยสักคำ ทว่ากลับทำให้ผู้คนรู้ได้ทันทีว่านี่คือบทขับขานถึงเหมย ‘ไม่ปะปนกลิ่นธุลีแห่งท้อหลี่’ หมายถึงการเอากลิ่นหอมไปปะปนกับฝุ่นธุลี หรือก็คือ ‘คล้อยตามแสงและกลมกลืนกับธุลี’ เมื่อเทียบกันแล้ว ดอกเหมยกลับแตกต่างจากสามัญชนโดยสิ้นเชิง ดังนั้นคำว่า ‘กลิ่นหอมบริสุทธิ์’ จึงเป็นของเหมยแต่เพียงผู้เดียว ท้อหลี่หาได้มีส่วนไม่”
“ยอดเยี่ยม! สมควรเป็นบทขับขานถึงเหมยชั้นเลิศอย่างแท้จริง!”
คนอื่น ๆ ต่างยินดีจนเก็บอาการไม่อยู่
เมื่อได้พบกับบทกวีชั้นยอด ความตื่นเต้นที่ยากจะควบคุมก็เผยออกมาทางสีหน้า
ลู่จวิ้นเยี่ยนกลับชะงักงันไปในทันใด
เขาแต่งออกมาได้จริงหรือ?
บทขับขานถึงเหมยเช่นนี้ ในเมืองซ่างจิงไม่เคยได้ยินว่ามีผู้ใดร่ายออกมาได้ทันควัน
ต่อให้มีผู้รู้ความสามารถเช่นนี้จริง เหตุใดจึงต้องบอกกวนหนิงทั้งหมด แทนที่จะสร้างชื่อเสียงให้ตนเอง?
ผู้ชื่นชอบเหมยมีมากมาย ผู้ชื่นชอบบทกวียิ่งมีมากกว่า
ในสำนักศึกษาหลวงมีหอคีตกวี หากแพร่สะพัดออกไป ย่อมช่วยส่งเสริมชื่อเสียงทางวรรณศิลป์ได้
เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด
กวนหนิงกลับไม่สนใจสายตาผู้ใด เอ่ยต่อไปว่า
“เหมยหนาวต้นหนึ่งกิ่งขาวดั่งหยก ตั้งตระหง่านริมธารใกล้ทางหมู่บ้าน ไม่รู้ว่าบุปผาริมน้ำผลิบานก่อน หรือหิมะที่ผ่านเหมันต์ยังมิละลาย”
“อีกบทแล้ว!”
“นี่...”
ลู่จ้าวหลิงถึงกับเหม่อลอย บทก่อนยังชื่นชมไม่ทันจบ ก็มีบทชั้นเลิศปรากฏขึ้นอีกบท