นี่คือโถงรับรองแห่งหนึ่ง แม้จะไม่กว้างขวางนัก ทว่าการจัดวางกลับประณีตเรียบง่าย เบื้องหน้ามีฉากกั้นตั้งอยู่ บนฉากสลักภาพเหมยเหมันต์ท่ามกลางหิมะและลมพายุ
หิมะหนาทับถมกิ่งเหมย ทว่ากิ่งเหมยกลับไม่โค้งงอแม้แต่น้อย บรรยากาศลึกซึ้งชวนให้ผู้พบเห็นรู้สึกสะเทือนใจ
นี่มิใช่แผ่นศิลาสลักธรรมดา และก็มิใช่ภาพวาดธรรมดาเช่นกัน
กวนหนิงมั่นใจได้
เบื้องหน้าฉากกั้นมีเก้าอี้ไท่ซือสองตัว ตั้งตระหง่านหนักแน่นสง่างามไม่ต่างกัน ด้านซ้ายมีชายชราผู้หนึ่งนั่งอยู่ เส้นผมและหนวดเคราของเขาขาวโพลนอยู่บ้าง แต่หวีจัดไว้อย่างเรียบร้อย ไม่มีแม้สักเส้นยุ่งเหยิง ใบหน้าค่อนข้างซูบผอมและคล้ำ ภายใต้คิ้วบางมีดวงตาเปล่งประกายเจิดจ้า ไร้เค้าความชราแม้แต่น้อย
เขาคือผู้ดูแลกรมขุนนาง ซึ่งเป็นหัวหน้าของหกกรมในราชสำนัก นามว่าลู่จ้าวหลิง อีกทั้งยังเป็นขุนนางขั้นหนึ่งผู้ได้รับแต่งตั้งให้เป็นขุนนางสภาอำมาตย์
แม้เพียงนั่งอยู่เช่นนี้ ทว่าบารมีเฉพาะตัวของเขาก็ยังโดดเด่นอย่างยิ่ง
ในโถงแห่งนี้มิได้มีเพียงเขาผู้เดียว
ถัดลงมาด้านล่างมีชายวัยกลางคนผู้หนึ่ง ใบหน้าขาวซีดเล็กน้อย สวมอาภรณ์ประณีต ดูมีฐานะมั่งคั่ง
เขาคือหลูเหิง บุตรชายคนโตของลู่จ้าวหลิง
หลูเหิงมิได้สืบทอดเส้นทางบิดา เข้าสู่ราชการเป็นขุนนาง แต่เลือกทำการค้าแทน กิจการของเขาก็รุ่งเรืองไม่น้อย มีชื่อเสียงในเมืองซ่างจิงเป็นอย่างยิ่ง
ถัดไปยังมีอีกหลายคน ล้วนดูอ่อนวัยกว่า คาดว่าน่าจะเป็นลูกหลานตระกูลลู่ ผู้ที่สะดุดตาที่สุดคือเด็กสาวหน้าตาน่ารักคนหนึ่ง เส้นผมยาวจรดเอว ทั้งยังดูซุกซนมีชีวิตชีวา มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นโฉมงามแต่เยาว์วัย กระโปรงขาวแนบเรือนร่างที่เริ่มมีส่วนโค้งเว้า เผยให้เห็นความอวบอิ่มงดงาม…