บทที่ 56 ขุนเขาสูง สายน้ำไหล
เจินจี้ไคมีสีหน้าคลางแคลง เขาเคยได้ยินชื่อพิณเหยามาก่อน ทว่าบทเพลงขุนเขาสูง สายน้ำไหลนี้ เขากลับไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย
เพียงครู่เดียว สีหน้าของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นดูแคลน คุณชายท่านนี้ช่างเสแสร้งเก่งเสียจริง ประเดี๋ยวก็รู้กัน
ไม่นานนัก พิณก็ถูกเปลี่ยนมา ซึ่งนับว่าอยู่ในกติกา
“เขาเปลี่ยนพิณแล้วหรือ?”
“เปลี่ยนหรือไม่เปลี่ยน แล้วจะมีความหมายอันใด?”
ผู้คนรอบข้างต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์
กวนหนิงจดจ่ออยู่กับพิณตรงหน้าโดยไม่วอกแวก นี่คือพิณเหยา หรือเรียกอีกอย่างว่าพิณฝูซี เป็นพิณชนิดหนึ่ง
เขาเล่นเป็นเพียงพิณชนิดนี้เท่านั้น
กวนหนิงสูดหายใจเข้าลึก ๆ วางมือทั้งสองลงบนพิณ จัดตำแหน่งให้เหมาะสม เขาไม่ได้เล่นมานาน ฝีมือจึงค่อนข้างติดขัดอยู่บ้าง
ครานั้นเขาก็ร่ำเรียนอย่างยากลำบากเพื่อไล่ตามหญิงสาวผู้หนึ่ง ทว่าพออุตส่าห์เรียนจนสำเร็จ หญิงสาวผู้นั้นกลับจากไปกับคุณชายผู้มั่งคั่งเสียแล้ว……
“เขารู้จักเล่นพิณจริงหรือ?”
เจินจี้ไคขมวดคิ้ว เพราะอย่างน้อยท่าทางเริ่มต้นนี้ก็ดูเป็นมืออาชีพอย่างยิ่ง
“ติ๊ง!”
ในยามนั้นเอง เสียงพิณพลันดังขึ้น สีหน้าของเจินจี้ไคเปลี่ยนไปอย่างมาก ผู้คนรอบข้างพลันเงียบกริบ……
“เป็นไปได้อย่างไร?”
เจินจี้ไคที่ยืนอยู่ด้านข้างเผยสีหน้าไม่อยากเชื่อเป็นครั้งที่สอง ราวกับเห็นผีอย่างไรอย่างนั้น!
เพราะเสียงที่บรรเลงออกมาไม่ได้เป็นเสียงเพี้ยนแม้แต่น้อย หากเป็นท่วงทำนองอันไพเราะจนเขาอดหลับตาฟังไม่ได้……
เสียงพิณนี้ดุจน้ำพุขับขานในหุบเขา คล้ายเสียงกระดิ่งหยกกังวาน เสียงอันแผ่วเบาใสสะอาดทำให้ผู้คนหวนคิดถึงกล้วยไม้ในหุบเขาลึก ส่วนเสียงอันเก่าแก่สูงส่งก็ราวกับเหินลมอยู่เหนือเมฆสีรุ้ง