“ข้า...”
เติ้งชิวพลันพูดไม่ออก ไม่รู้ควรกล่าวสิ่งใด
จะบอกว่าทำได้ไม่ดีหรือ?
เขาเองก็กล่าวไม่ออก ท่ามกลางสายตาผู้คนมากมายเช่นนี้ ใครเล่าจะมองไม่เห็น
“เกิดอะไรขึ้น?”
ผู้คนที่มุงดูอยู่รอบข้างไม่เห็นผลงานของกวนหนิงชัดเจน จึงใคร่รู้อย่างยิ่ง
ภาพเหมือนหมู่ด้วยภาพร่างขาวดำ
นี่เป็นภาพชนิดใดกัน?
ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย
แต่เหตุใดเหล่าผู้ประเมินบนที่นั่งจึงมีสีหน้าเช่นนั้น หรือเป็นเพราะซื่อจื่อกวนหน้าด้านเกินไป?
“นี่...นี่...”
ชายชราคนหนึ่งบนที่นั่งลุกขึ้น เขาโน้มตัวไปข้างหน้า เห็นได้ชัดว่าตื่นเต้นอย่างยิ่ง
เขาคือกู้คั่นหลิน เจ้าสำนักหอจิตรกรรม อีกทั้งยังเป็นปรมาจารย์งานจิตรกรรมผู้เลื่องลือทั่วต้าคัง!
“ภาพเช่นนี้เป็นผลงานระดับใดกัน เหตุใดก่อนหน้านี้ข้าจึงไม่เคยเห็นมาก่อน ทั้งที่ใช้เพียงสีเดียวเรียบง่าย กลับถ่ายทอดแสงเงาและความสว่างมืดได้ ทั้งยังจับโครงสร้างของผู้คนได้อย่างชัดเจนยิ่ง ราวกับมีชีวิต!”
เสียงของกู้คั่นหลินสั่นเครือ ความตื่นเต้นยากจะข่มกลั้น
ผู้คนรอบข้างต่างตะลึงงัน
คำประเมินนี้นับว่าสูงส่งอย่างยิ่ง
แต่พวกเขาก็อดสงสัยไม่ได้
ตกลงเป็นผลงานชิ้นเอกสะท้านฟ้าเช่นใดกัน จึงทำให้กู่คั่นหลินเสียอาการถึงเพียงนี้
เจ้าสำนักหอจิตรกรรมผู้นี้เสียสติไปแล้วหรือ?
คนอื่น ๆ ต่างเงียบงัน แม้คิดโต้แย้งก็ไม่รู้จะเริ่มกล่าวจากตรงไหน แม้แต่เติ้งชิวกับจูเจี่ยก็เป็นเช่นนั้น
กู่คั่นหลินเป็นปรมาจารย์งานจิตรกรรมชื่อดังแห่งต้าคัง หลายครั้งได้รับเชิญเข้าวังไปวาดภาพให้ฝ่าบาท ฮองเฮาและพระสนมในวัง ด้านนี้เขาคือผู้ทรงอำนาจที่สุด