เพื่อให้แน่ใจยิ่งขึ้น กวนหนิงจึงพลิกอ่านไปอีกหลายหน้า ก่อนจะอ่านทบทวนเนื้อหาทั้งบทในใจ การกระทำเช่นนี้ดึงดูดความสนใจของเซียวเล่อเหยา
นางเอ่ยขึ้นว่า “เจ้าไม่จำเป็นต้องอ่านทั้งหมดหรอก อ่านเฉพาะส่วนที่ข้าทำเครื่องหมายไว้ก็พอ มีมากมายเพียงนี้จะจำได้อย่างไร”
กวนหนิงคล้ายไม่ได้ยิน ยังคงพลิกหน้าหนังสืออย่างรวดเร็ว จากนั้นหลับตานึกทบทวน...
ชัดเจน!
ชัดเจนอย่างยิ่ง!
เดิมทีเขาก็เป็นนักเรียนหัวกะทิ เคยศึกษาเรื่องเหล่านี้มาบ้าง ยามนี้ความรู้หลอมรวมเข้าด้วยกันจนเข้าใจอย่างลึกซึ้ง
เขามีความสามารถอ่านครั้งเดียวแล้วจำได้จริง ๆ
แต่ความสามารถนี้มาจากไหนกัน?
กวนหนิงขมวดคิ้วครุ่นคิด
หรือจะเป็นคัมภีร์ลึกลับเล่มนั้น?
ก็เป็นไปได้
นับแต่ฝึกฝนวิชานั้น เขาดูดซับพลังแค้นของผู้อื่นเพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้ตนเอง ร่างกายก็เกิดความเปลี่ยนแปลงประหลาดนานัปการ
นอกเหนือจากนี้ คงไม่มีความเป็นไปได้อื่นแล้ว...
กวนหนิงครุ่นคิดด้วยความยินดีอย่างยิ่ง
ถ้าเป็นเช่นนั้น การทดสอบวันพรุ่งนี้จะนับเป็นอะไรได้อีก?
เขามีความสามารถเช่นนี้ อีกทั้งพื้นฐานก็ดีอยู่แล้ว เป็นนักเรียนหัวกะทิในหมู่นักเรียนหัวกะทิ!
วันพรุ่งนี้ เขาจะต้องสร้างชื่อให้เลื่องลือในคราเดียว!
พวกเจ้าคงคาดการณ์ผิดไปเสียแล้ว
ทว่ายังมีปัญหาอีกอย่าง
ศิลปะการบรรเลงพิณกับฝีมือวาดภาพค่อนข้างยุ่งยาก เพราะเดิมทีเขาทำสิ่งเหล่านี้ไม่เป็น
ช่างเถอะ ยังไม่ต้องคิดเรื่องนั้นก่อน อ่านหนังสือให้ทันเวลาสำคัญกว่า
เขาเงยหน้าขึ้น เห็นเซียวเล่อเหยากำลังมองตนอยู่
กวนหนิงชะงักไปเล็กน้อย ไม่รู้ควรกล่าวอย่างไร อีกฝ่ายอุตส่าห์หวังดี ทำเครื่องหมายเนื้อหาสำคัญให้ หากเขาพลิกอ่านสะเปะสะปะไปทั่ว ก็ดูไม่ให้เกียรตินาง