กวนหนิงไม่คุ้นเคยกับสำนักศึกษาหลวงนัก จึงต้องสอบถามทางกว่าจะมาถึงสถานที่แห่งนี้ แน่นอนว่าเขายังได้รับคำชี้แนะและเสียงวิพากษ์วิจารณ์ไม่น้อย
ยามนี้เขาเป็นบุคคลมีชื่อเสียงในสำนักศึกษาหลวงแล้ว ไม่ว่าจะไปที่ใดก็ล้วนได้รับความสนใจ
เมื่อรู้ว่าเขากำลังสอบถามสถานที่ดำเนินการขึ้นทะเบียนเข้าเรียน ทุกคนยิ่งประหลาดใจ
เรื่องที่เขาจะเข้ารับการทดสอบในวันพรุ่งแพร่สะพัดไปทั่วแล้ว การสอบแปดสำนัก แม้แต่ผู้ดูแลชั้นบนของแต่ละสำนักก็ยังไม่แน่ว่าจะผ่าน นับประสาอะไรกับซื่อจื่อเจ้าสำราญผู้นี้?
หากไม่ผ่านการทดสอบ ก็จะถูกไล่ออกจากสำนัก
ห่างกันเพียงวันเดียว แล้วมาดำเนินการขึ้นทะเบียนไปเพื่อสิ่งใด?
มิใช่เพิ่มเรื่องให้ผู้คนหัวเราะเยาะหรอกหรือ?
หรือเขาไม่รู้ถึงความร้ายกาจ จึงมั่นใจเกินไป?
เมื่อรู้ว่ากวนหนิงจะมาขึ้นทะเบียน ก็มีคนไม่น้อยมามุงดู
กวนหนิงไม่ใส่ใจคนเหล่านี้ หรือกล่าวได้ว่าเขาชินเสียแล้ว
อย่างไรเสีย ไม่ว่าเขาจะไปที่ใดก็เป็นผู้ที่โดดเด่นที่สุดเสมอ...
“รบกวนท่านช่วยดำเนินการขึ้นทะเบียนให้ข้าด้วย”
กวนหนิงกล่าวกับชายหนุ่มผู้รับผิดชอบ
“ต้องให้ข้ายืนยันตัวตนหรือไม่?”
เขารู้ว่าการขึ้นทะเบียนต้องใช้สิ่งของหลายอย่าง
“ท่านไม่จำเป็นต้องใช้หรอก เพียงแต่ดูเหมือนท่านไม่มีเหตุจำเป็นต้องขึ้นทะเบียน”
ชายหนุ่มมองเขาพลางกล่าวว่า “ไม่เช่นนั้น วันพรุ่งท่านก็ต้องมาที่นี่อีกรอบ การลาออกก็ต้องดำเนินขั้นตอนเช่นกัน”
“วันพรุ่งข้าไม่มาแล้ว”
“เช่นนั้นไม่ได้ อย่างน้อยป้ายประจำตัวของท่านก็ต้องส่งคืน”
กวนหนิงเอ่ยว่า “ข้าหมายความว่าข้าต้องผ่านการทดสอบแน่นอน”