รุ่งเช้าวันถัดมา
ภายในสำนักศึกษาหลวงมีผู้คนเดินขวักไขว่ เรื่องที่กวนหนิงเข้ารับการทดสอบแพร่สะพัดไปทั่วตั้งแต่วันก่อน อีกทั้งยังเป็นการสอบรวมแปดวิชาที่ไม่เคยมีมาก่อน จึงดึงดูดความสนใจจากทุกคน
สถานที่ทดสอบจัดขึ้นภายในสำนักกั๋วจื่อ และเปิดให้ชมได้อย่างทั่วถึง ทั้งยังกำหนดเขตสำหรับผู้มาชมโดยเฉพาะ จึงเรียกเสียงวิพากษ์วิจารณ์อย่างคึกคัก
“จัดฉากใหญ่โตถึงเพียงนี้เชียว!”
“เมื่อวานซื่อจื่อกวนเหน็บแนมอาจารย์จูเสียขนาดนั้น แทบจะเรียกว่าหยามหน้ากันแล้ว วันนี้ยิ่งจัดงานใหญ่โต เขาก็ยิ่งขายหน้า”
“ใช่ ยังหนุ่มเกินไป ประเมินความสามารถของอาจารย์ผู้ดูแลสำนักต่ำไป หากถูกขับออกจากสำนักศึกษาหลวง ต่อไปเขาคงได้ลำบากยิ่งกว่าเดิม”
“สอบรวมแปดวิชาเชียวนะ แม้แต่ศิษย์ชั้นบนทั่วไปก็คงผ่านไม่ได้ มีเพียงผู้มีความรู้เช่นหลิ่วซือเหนียน เมิ่งซิงฝาน และองค์หญิงหย่งหนิงกระมังจึงจะทำได้?”
“ซื่อจื่อกวนไม่มีทางผ่านแน่ ไม่ต้องสงสัยเลย!”
ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ พลันมีเสียงเย็นชาดังขึ้น น้ำเสียงเช่นนั้นทำให้ผู้คนประหลาดใจ อีกทั้งยังแฝงความเยียบเย็นอยู่หลายส่วน
เมื่อหันไปมอง ทุกคนก็พลันเข้าใจ
ผู้ที่กล่าววาจานั้นก็คือหลิวเฟิงนั่นเอง
เมื่อวานเขาขายหน้าจนหมดสิ้น ต่อหน้าผู้คนตะโกนว่าตนเป็นสุนัขรับใช้ตระกูลเติ้ง ซ้ำยังถูกยั่วโทสะจนหมดสติ ชื่อเสียงป่นปี้ กลายเป็นตัวตลกของผู้คน
หากถามว่าใครเกลียดชังกวนหนิงที่สุด หลิวเฟิงย่อมเป็นอันดับหนึ่ง
“เมื่อวานเขาหยิ่งผยองเพียงใด วันนี้ก็จะห่อเหี่ยวเพียงนั้น!”
หลิวเฟิงกัดฟันกรอด
“เอ๊ะ ข้าได้ยินมาว่าเมื่อวานซื่อจื่อกวนเร่งทบทวนตำราอยู่ในห้องเก็บหนังสือของหอคีตกวีจนดึกดื่นกว่าจะกลับ”