เป็นไปตามที่กวนหนิงคาดไว้ พอตกบ่าย เรื่องนี้ก็แพร่สะพัดไปทั่วเมืองซ่างจิง
ซื่อจื่อกวนเป็นจุดสนใจของเมืองซ่างจิงมาแต่ไหนแต่ไร หากใช้คำพูดจากชาติก่อนก็คือ มีดวงเรียกกระแสอยู่กับตัว
แขกที่มาร่วมงานมีมากมาย ย่อมมีคนช่างพูดอยู่บ้าง เรื่องจึงแพร่ออกไป
รายละเอียดผิดพลาดต่าง ๆ นานาก็ทำให้ทุกคนตกตะลึง
เริ่มจากรถม้าพุ่งชนกัน ต่อมาก็ด่าท่านขุนนางหลายคนเสียยับเยิน แล้วยังส่งระฆังให้เติ้งชิว ทำเอาเติ้งหมิงจื้อโกรธจนเป็นลม...
เรื่องราวแต่ละอย่างก่อให้เกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์อย่างล้นหลาม และทำให้คำพ้องเสียงกลายเป็นกระแสนิยม
แน่นอนว่า สิ่งที่ผู้คนประหลาดใจยิ่งกว่าคือความกล้าบ้าบิ่นของซื่อจื่อกวน คนทั่วไปที่ไหนจะกล้าทำเรื่องเช่นนี้?
เติ้งชิวจึงกลายเป็นตัวตลก
คำว่า ‘รองเจ้ากรมเป็นสุนัข เสนาบดีเป็นสุนัข ผู้ตรวจการกินอุจจาระ’ กลายเป็นหัวข้อสนทนาที่ใครต่อใครต่างหยิบยกมาพูดถึง
ปากของซื่อจื่อผู้นี้ช่างร้ายกาจนัก
นี่คือความเห็นที่ทุกคนมีร่วมกัน
ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของผู้คน เรื่องเหล่านี้ก็ถูกนำขึ้นวางบนโต๊ะทรงงานของฮ่องเต้หลงจิ่ง พร้อมบันทึกรายละเอียดไว้อย่างชัดเจน
“ก่อเรื่องใหญ่ในจวนเติ้งหรือ?”
ฮ่องเต้หลงจิ่งทอดพระเนตรอย่างละเอียด
“วันนี้เติ้งชิวเสียหน้าครั้งใหญ่ แม้แต่สวีเจิ้งอิงกับอู๋ชิงคุนก็ถูกซื่อจื่อผู้นั้นด่าประชดเสียยับเยิน”
พระเสวียนซินที่อยู่ข้างพระวรกายฮ่องเต้หลงจิ่งกล่าวพลางยิ้ม
“โดยเฉพาะประโยคที่ว่า เจอเนื้อก็กินเนื้อ เจออุจจาระก็กินอุจจาระ ช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก”
เขากล่าวออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ มิได้หลบเลี่ยงแม้แต่น้อย เห็นได้ชัดว่ามีฐานะสูงส่งเพียงใด
ครู่ต่อมา ฮ่องเต้หลงจิ่งทรงปิดสมุดบันทึก แล้วตรัสขึ้นว่า “เจ้าว่าเขาฉลาด หรือโง่เขลา?”