ในวงขุนนาง หากครองตำแหน่งสูงมาเนิ่นนาน ได้รับความเคารพยำเกรงจากผู้คน ย่อมก่อเกิดบารมีของผู้มีอำนาจขึ้นมาโดยธรรมชาติ
นี่คือความน่าเกรงขาม หรือเรียกอีกอย่างว่ากลิ่นอายขุนนาง
ยิ่งกว่านั้น กวนหนิงยังสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของผู้ฝึกยุทธ์จากตัวสวีเจิ้งอิง เกรงว่าระดับฝีมือคงไม่ต่ำต้อย
แม้เขาจะเพียงแผ่แรงกดดันออกมาอย่างไม่ตั้งใจ กวนหนิงก็ยังรู้สึกอึดอัดแน่นหน้าอก
เจ้าหมาแก่นี่
ความคิดวูบผ่าน กวนหนิงเอ่ยอย่างประหลาดใจว่า “เกินไปหรือ? เกินไปตรงไหนกัน?”
“ข้าได้รับเชิญมาร่วมงานเลี้ยง ทั้งยังนำของขวัญล้ำค่ามาด้วย ลองถามดูเถิดว่าข้าผิดตรงไหน?”
สวีเจิ้งอิงมองกวนหนิงอย่างสงบนิ่ง มิได้เอ่ยวาจา
ตามปกติแล้ว ใครก็จับผิดไม่ได้ อีกฝ่ายมาพร้อมของขวัญจริง ๆ จะให้พูดอะไรได้เล่า?
นี่ต่างหากคือสิ่งที่น่าอัดอั้นที่สุด
ตั้งแต่เรื่องหมาป่ากับสุนัขเมื่อครู่ จนถึงการมอบระฆังในยามนี้ ล้วนเป็นคำพ้องเสียงทั้งสิ้น
จะคิดเช่นนี้ก็ได้ จะไม่คิดเช่นนี้ก็ได้
“เหลวไหล!”
เจิ้งเสียนซึ่งเป็นคนเปิดประเด็นขึ้นมาก่อนตะโกนเสียงดัง “ใครเขามอบระฆังเป็นของขวัญกัน ท่านไม่รู้หรือว่าหมายความว่าอย่างไร?”
เดิมทีก็ไม่มีเรื่องอะไร เป็นเขาที่อยากดูของขวัญที่กวนหนิงนำมา จึงก่อเรื่องนี้ขึ้น
นี่มิใช่เป็นการหาเรื่องซ้ำรอยหลี่ปิ่งหรอกหรือ?
เขาต้องรีบแก้สถานการณ์ให้ได้
“หมายความว่าอย่างไร?”
กวนหนิงถามอย่างฉงน “นี่คือระฆังจากวัดหานซาน ของขวัญล้ำค่าเช่นนี้ ท่านว่ามันมีความหมายอะไร?”
ท่าทางไร้เดียงสานั้นทำให้เจิ้งเสียนโกรธจนตัวสั่น คนผู้นี้ช่างเสแสร้งเก่งเสียจริง...
เจิ้งเสียนเดือดดาลจนหลุดปากว่า “มอบระฆังก็คือแช่งให้ตาย ท่านจะไม่รู้ได้อย่างไร?”