ฮ่องเต้หลงจิ่ง เซียวเฉิงเต้า มีโอรสเจ็ดองค์และธิดาสององค์ องค์ชายองค์เล็กสุดมีพระชนมายุเพียงแปดชันษา ส่วนองค์หญิงหย่งหนิง ซึ่งเป็นองค์หญิงรองนั้นมีชื่อเสียงโด่งดังในนครซ่างจิง
เล่าลือกันว่านางเชี่ยวชาญทั้งบทกวีและวรยุทธ์ เข้าใจงานบ้านเมือง อีกทั้งยังมีโฉมงดงามโดดเด่น จึงเป็นที่หมายปองของบุตรหลานขุนนางและตระกูลสูงศักดิ์มากมาย
นี่ก็เป็นสาเหตุที่เมื่อครั้งกำหนดการหมั้นหมายกับกวนหนิง จึงมีเสียงวิพากษ์วิจารณ์มากมาย
เพราะทุกคนต่างคิดว่าซื่อจื่อเจ้าสำราญอย่างกวนหนิงไม่คู่ควรกับองค์หญิงหย่งหนิง...
“มีเรื่องอันใด ถึงกับต้องบุกเข้าห้องทรงพระอักษร?”
ฮ่องเต้หลงจิ่งตรัสถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“เสด็จพ่อทรงยกเลิกการหมั้นหมายระหว่างหม่อมฉันกับซื่อจื่อกวนอีกแล้ว เหตุใดเพคะ?”
สุรเสียงขององค์หญิงหย่งหนิงใสดุจระฆัง
“นี่มิใช่ตรงกับความประสงค์ของเจ้าหรือ?”
ฮ่องเต้หลงจิ่งตรัสว่า “ซื่อจื่อเจ้าสำราญผู้นั้นจะคู่ควรกับเจ้าได้อย่างไร?”
“พระองค์ทรงกำหนดการหมั้นหมายเอง แล้วก็ถอนหมั้น ทั้งยังจัดการหมั้นหมายครั้งใหม่ให้กวนหนิงอีก เรื่องนี้หมายความว่าอย่างไรเพคะ?”
“นี่เป็นเพียงข้ออ้าง เมื่อถึงเวลาอันเหมาะสม การหมั้นหมายก็จะถูกยกเลิก เรื่องนี้ไม่ส่งผลกระทบต่อเจ้าแม้แต่น้อย”
“เช่นนั้นในสายพระเนตรของพระองค์ หม่อมฉันเป็นเพียงเครื่องมือที่ใช้บรรลุจุดมุ่งหมายทางการเมืองหรือเพคะ? เมื่อจำเป็นก็หยิบมาใช้ เมื่อไม่ต้องการก็เขี่ยทิ้ง?”
“คำพูดนี้หนักเกินไปแล้ว”
ฮ่องเต้หลงจิ่งลุกขึ้น เตรียมก้าวเข้าไปหา
ทว่าองค์หญิงหย่งหนิงกลับถอยหลังไปหลายก้าว ก่อนเอ่ยว่า “จวนอ๋องเจิ้นเป่ยสืบทอดหน้าที่ปกปักทิศเหนือมาหลายชั่วอายุคน คุ้มครองชายแดนให้สงบปลอดภัย ต่อให้กวนหนิงจะเป็นซื่อจื่อเจ้าสำราญและไร้ความสามารถเพียงใด ก็ยังเป็นทายาทผู้มีคุณูปการ พระองค์ทรงทำเช่นนี้ ไม่กลัวว่าจะทำให้ผู้คนผิดหวังหรือเพคะ?”