ต้วนเหออวี้แทบอยากแทรกแผ่นดินหนี นี่มันเรื่องอะไรกัน?
ช่างเป็นฉากอับอายขายหน้าครั้งใหญ่จริง ๆ
แต่ก่อนความบาดหมางระหว่างเขากับกวนหนิงเป็นที่รู้กันทั่ว ภายหลังเมื่อคิดจะยกยอกวนหนิงจนเขาเสียคน จึงรวบรวมพวกคุณชายเสเพลที่คบหากันมา เขาออกแรงช่วยอย่างมาก จากคนที่เกลียดกวนหนิงเป็นอันดับหนึ่ง กลับกลายเป็นคนที่สรรเสริญกวนหนิงเป็นอันดับหนึ่ง
ที่น่าอึดอัดคือ จากแกล้งชมกลับกลายเป็นชมจากใจจริง
วางบทบาทเอาไว้เช่นนี้แล้ว ก็เปลี่ยนแปลงไม่ได้อีก
มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ว่ากล้ำกลืนเพียงใด
“ที่แท้พี่ต้วนก็อยู่ที่นี่ด้วยหรือ?”
ดวงตากวนหนิงเป็นประกาย
“ก่อนหน้านี้ข้าเข้าใจพี่ต้วนผิดไป คิดไม่ถึงว่าพี่ต้วนจะตอบแทนความแค้นด้วยคุณธรรม กล่าวคำดี ๆ ให้ข้ามากมายอยู่ข้างนอก ข้าซาบซึ้งใจยิ่งนัก”
“เจ้า...”
ต้วนเหออวี้มีความทุกข์แต่เอ่ยออกมาไม่ได้ ทำได้เพียงนั่งลงอย่างขุ่นเคือง
“ฮ่า ๆ”
กวนหนิงอดหัวเราะไม่ได้
เขารู้ว่าต่อไปต้วนเหออวี้คงไม่กล้าเงยหน้าต่อหน้าเขาอีกแล้ว
“เจ้าหัวเราะอะไร?”
“ข้านึกถึงเรื่องน่าขันขึ้นมา”
“เจ้า...”
ต้วนเหออวี้กลอกตาไปมา
“ชื่อเสียงด้านความสามารถของพี่กวนเลื่องลือไปไกล เมื่อมาถึงหอเมามวลบุปผาแล้วก็ควรทำตามกฎของที่นี่ เข้าร่วมล้อมวงชิมชาเพื่อเอาใจคุณหนูอู๋ซวง มิฉะนั้นผู้อื่นจะยอมรับได้อย่างไร?”
คนรอบข้างต่างมีสีหน้าหม่นหมอง
หากกวนหนิงมาแล้ว พวกเขาก็คงหมดโอกาสได้ใกล้ชิดคุณหนูอู๋ซวง
นานทีปีหนคุณหนูอู๋ซวงจะมีอารมณ์สุนทรีย์ ออกมาร่วมล้อมวงชิมชา
ล้อมวงชิมชาเป็นธรรมเนียมอย่างหนึ่งในหอนางโลม แขกจะล้อมวงกัน แต่งวลีคู่ แต่งกลอนและบทกวี... จากนั้นนางคณิกาเอกจะเป็นผู้ประเมินผลงาน คัดเลือกผู้มีความรู้ความสามารถ แล้วเชิญมาเป็นแขกคนสนิท