“อะไรนะ? เจ้าจะพาข้าไปด้วยหรือ?”
เช้าวันถัดมา เมื่อกวนหนิงเล่าแผนการของตนให้ฟัง หย่งหนิงก็เผยสีหน้าประหลาดใจ
ไม่รู้ว่าทั้งสองคนตกลงกันอย่างไร กลางวันเป็นหย่งหนิงออกมา ส่วนกลางคืนเป็นเซวียนหนิงออกมา
แบ่งกันได้ยุติธรรมยิ่ง
กวนหนิงคาดว่าองค์หญิงหย่งหนิงคงกระดากอายที่จะเผชิญหน้ากับตน จึงไม่คุ้นเคยเท่าเซวียนหนิง
เขาเข้าใจได้ อย่างไรก็ต้องใช้เวลา
เพียงแต่มีเรื่องหนึ่งที่ทำให้เขากลัดกลุ้มยิ่งนัก
พวกนางถึงกับยังไม่ยอมร่วมเรือนกับเขา!
ในเรื่องนี้ทั้งสองมีท่าทีเป็นหนึ่งเดียวกัน เหตุผลก็เหมือนกัน บอกว่ามีความจำเป็นที่ไม่อาจเลี่ยงได้!
ทั้งยังกล่าวว่าคงต้องรอเกือบสองปี!
สวรรค์!
นานเกินไปแล้ว
แต่เขาพอมองออกอยู่บ้างว่าพวกนางไม่ได้หาข้ออ้างขึ้นมา หากแต่มีเหตุจำเป็นจริง ๆ เพราะไม่มีความจำเป็นต้องทำเช่นนั้น
หรือว่าทั้งสองยังมีความลับบางอย่างซ่อนอยู่?
“ใช่ ข้าจะพาพวกเจ้าไปด้วย หากอยู่ซ่างจิง ข้าย่อมวางใจไม่ได้”
กวนหนิงถามว่า “พวกเจ้าไม่อยากไปกับข้าหรือ?”
แม้จะเป็นคนคนเดียว แต่ก็ต้องเติมคำว่าพวกเจ้าเข้าไปด้วย
ความรู้สึกเช่นนี้ช่างพิกลนัก
“ไม่ใช่ เพียงแต่กังวลทางเสด็จพ่อ...”
แม่หนูเอ๋ย!
นั่นไม่ใช่บิดาแท้ ๆ ของเจ้าเสียหน่อย
กวนหนิงคิดในใจ แต่ไม่กล้าพูดออกมา ยามนี้ยังไม่ถึงเวลา
“ทางฝ่าบาทไม่มีปัญหา พระองค์ไม่ขัดขวางหรอก ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าแต่งให้ข้าแล้ว ยังจะกลัวอะไรอีก?”
“ในกองทัพห้ามพาสตรีไปด้วย”
“ข้าเป็นอ๋องเจิ้นเป่ย แค่ไม่ให้ข้าพากองทัพเจิ้นเป่ยออกรบก็เกินไปแล้ว ยังจะเอาอย่างไรอีก?”
กวนหนิงกล่าวว่า “อีกอย่าง ข้ามีสิทธิ์พาคนของตนไปได้หลายคน”