“อะไรนะ?”
เซวียฟางมองเขาด้วยดวงตางาม ขนตายาวกะพริบไหว
กวนหนิงเอ่ยว่า “เจ้าดูสิ ข้าทำเสื้อผ้าพิเศษออกมาตั้งมากมาย ทว่าคนที่ได้เห็นยามสวมใส่จริงกลับมีไม่มาก ข้าอยากปรับปรุงอีกสักหน่อย จะได้เป็นประโยชน์ต่อกิจการของเรา เจ้าพอจะ...”
เขาไม่ได้พูดต่อ แต่เชื่อว่านางคงเข้าใจ
พวงแก้มของเซวียฟางแดงระเรื่อขึ้นมา ยิ่งขับให้นางดูมีเสน่ห์มากกว่าเดิม
“ท่านใกล้จะออกศึกอยู่แล้ว ยังห่วงใยกิจการอีก ช่างเอาใจใส่เสียจริง ที่แท้ท่านแค่อยากเห็นว่าหากสวมใส่จริงแล้วจะเป็นเช่นไรใช่หรือไม่?”
“ใช่แล้ว ชุดแบบใหม่ล่าสุดก็มีเพียงเจ้าที่ได้สวม ข้าอยากดูว่ายังมีจุดใดต้องปรับปรุงอีกหรือไม่”
“อยากดูจริงหรือ?”
แก้มเซวียฟางแดงยิ่งกว่าเดิม ทว่าสีหน้ากลับดูจริงจังเป็นอย่างยิ่ง
กวนหนิงรู้สึกคอแห้งผาก
“อยาก”
นางไม่เอ่ยคำใดอีก มือกลับเริ่มขยับอย่างเชื่องช้า ค่อย ๆ ปลดอาภรณ์ออก ภาพที่กวนหนิงเฝ้ารอจึงปรากฏขึ้น
เขาแทบเลือดกำเดาไหล
ช่างตระการตายิ่งนัก!
ช่างใหญ่โตเหลือเกิน!
กวนหนิงพลันรู้สึกว่าตนมีศีรษะสองหัว และหัวหนึ่งก็ใหญ่โตเป็นพิเศษ
ผิวขาวนวลของนางเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ ก่อนเอ่ยเสียงแผ่วว่า “ท่านดูแล้ว มีจุดใดต้องปรับปรุงหรือไม่?”
“ยังต้องดูให้ละเอียดกว่านี้”
กวนหนิงลุกขึ้น เดินไปตรงหน้านาง แล้วอุ้มนางขึ้นมาในคราวเดียว
เสียงอุทานดังขึ้น เซวียฟางยกแขนคล้องคอเขาโดยไม่รู้ตัว
หญิงงามอยู่ในอ้อมแขน
หากยังอดกลั้นไหว ย่อมมิผิดอะไรกับเดรัจฉานแล้วกระมัง?
“ท่านคิดกับข้ามานานแล้วใช่หรือไม่?”
ดวงตางามของเซวียฟางจ้องมองเขาตรง ๆ
“เหลวไหล เห็นชัด ๆ ว่าเจ้าคิดกับข้ามานานแล้วต่างหาก”
ไม่นานนางก็พูดอะไรไม่ออกอีก