เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ ไม่มีผู้ใดคาดคิดมาก่อน ทุกคนจึงชะงักงันไปชั่วขณะ!
เติ้งหมิงจื้อชะงักเล็กน้อย ก่อนสีหน้าจะบิดเบี้ยวด้วยความเกรี้ยวกราด!
สุนัขหมาป่าตัวนี้เขานำกลับมาจากแดนเถื่อน เลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็ก ทั้งยังเฉลียวฉลาดยิ่ง ก่อนหน้านี้เพียงเขาผิวปากส่งสัญญาณ มันก็ตรงเข้าขย้ำกวนหนิงไม่หยุด
เมื่อครู่มันคงสัมผัสได้ว่าเขาโกรธ จึงคิดปกป้องเจ้านายอย่างสุดกำลัง ดิ้นรนอยู่ในกรงมาตลอด จนสลักประตูกรงหลุดออกมาแล้ววิ่งพรวดออกไป
“สมน้ำหน้า!”
“หาเรื่องเองแท้ๆ!”
เติ้งหมิงจื้อไม่ได้ห้ามปราม วันนี้กวนหนิงก่อเรื่องใหญ่ในจวนเติ้ง อาศัยเรื่องสุนัขด่ากระทบผู้คน ด่าคนหนึ่งแล้วก็ยังด่าอีกคน
ด่าบิดาของเขาแล้ว ยังด่าท่านสวีและท่านอู๋อีกด้วย
เชื่อว่าหลังจากวันนี้ เรื่องนี้คงแพร่สะพัดไปทั่วเมืองซ่างจิงในไม่ช้า คนที่เสียหน้าก็คือพวกเขา
พูดนักก็รับผลสักหน่อยเถอะ!
ซื่อจื่อเจ้าสำราญผู้นี้ทั้งบุ๋นไม่เอาไหน บู๊ก็ไม่เป็น เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสุนัขหมาป่าตัวนี้ ย่อมมีแต่ถูกขย้ำเท่านั้น
หากไม่ห้ามปราม มันอาจกัดเขาตายได้ด้วยซ้ำ
แน่นอนว่าไม่มีทางยืนดูให้ถูกกัดตาย แต่เขาคงต้องเจ็บตัวบ้างเป็นแน่ นี่เป็นอุบัติเหตุ ไม่มีผู้ใดคาดคิด และจะกล่าวโทษเขาก็ไม่ได้...
ระหว่างที่เติ้งหมิงจื้อครุ่นคิด สุนัขหมาป่าก็พุ่งเข้าใส่กวนหนิงแล้ว
“สมน้ำหน้า!”
เห็นได้ชัดว่าหลายคนในที่นี้คิดเช่นเดียวกับเติ้งหมิงจื้อ
“ซื่อจื่อ!”
ผู้ติดตามของกวนหนิงร้องตะโกนพลางวิ่งเข้าไป
วันนี้กวนหนิงไม่ได้พาจิ่นเยวี่ยมาด้วย มีเพียงองครักษ์เฝ้าจวนอ๋องคนหนึ่งติดตามมา เขาเคยเป็นทหารเก่า ฝีมือไม่เลว ทว่ายามนี้ก็ไม่อาจเข้าขวางได้ทันท่วงที