เติ้งหมิงจื้อยิ้มกว้างขึ้นอีก นี่เป็นของรักของหวงของเขา ทั้งยังเป็นสายพันธุ์พิเศษ กำลังจะเอ่ยแนะนำสักสองสามประโยค ครั้นได้ยินคำพูดของกวนหนิง รอยยิ้มก็พลันชะงักลง
“นี่เป็นหมาป่าหรือสุนัข?”
“รองเจ้ากรมเป็นสุนัขหรือ?”
เดิมทีก็ไม่มีอะไร ทว่าบัดนี้ทุกคนฟังเสียงพ้องแล้วเข้าใจ โดยเฉพาะเมื่อประกอบกับรอยยิ้มของกวนหนิง ยิ่งเห็นได้ชัดเจน
ผู้คนที่กำลังหัวเราะเยาะต่างหยุดลงทันที บรรยากาศพลันเปลี่ยนไป
รอยยิ้มของหลี่ปิ่งหยุดค้าง สีหน้าแข็งทื่อ
แย่แล้ว! ก่อเรื่องใหญ่เข้าให้แล้ว!
เดิมทีเป็นเพียงประโยคธรรมดา อันที่จริงก็ไม่มีอะไร ทว่าบัดนี้กลับกลายเป็นปัญหา
เติ้งชิวดำรงตำแหน่งรองเจ้ากรมอยู่พอดี
ย่อมอดให้ผู้อื่นคิดเชื่อมโยงไม่ได้
ประจบสอพลอผิดคนเข้าแล้ว!
อากาศร้อนอบอ้าว หลี่ปิ่งกลับรู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งกาย ดวงตาจ้องกวนหนิงอย่างเคียดแค้น
หากเขาไม่เอ่ยขึ้นมา ใครจะใส่ใจเรื่องนี้?
ความขุ่นเคืองมหาศาลสายหนึ่งพุ่งตรงเข้ามา!
กวนหนิงดูดซับมันอย่างไม่รอช้า เรื่องนี้โทษฉันไม่ได้ นายหาเรื่องใส่ตัวเองทั้งนั้น
“ไม่ถูก ไม่ถูก”
กวนหนิงเดินไปข้างหน้าสองสามก้าว พินิจสิ่งที่อยู่ในกรงอย่างจริงจัง แล้วกล่าวว่า “หมาป่ากินเนื้อ สุนัขกินมูล นี่เป็นหมาป่าหรือสุนัข ย่อมเห็นได้ชัดอยู่แล้ว!”
“ฮ่า ๆ!”
กล่าวจบ เขาก็หัวเราะขึ้นมา
เสียงพ้องชัดเจนถึงเพียงนี้ ต่อให้เป็นคนโง่ก็ฟังออกว่าเขาจงใจเหน็บแนมว่าเติ้งชิวเป็นสุนัข!
“เจ้า...”
ใบหน้าเติ้งหมิงจื้อแดงก่ำ ส่วนคนอื่น ๆ ต่างมองกวนหนิงอย่างไม่อยากเชื่อ
ช่างโอหังยิ่งนัก!
ที่นี่เป็นจวนของผู้อื่น ทั้งเติ้งชิวยังอยู่ข้างกาย เขากลับยังเหน็บแนมเช่นนี้ ช่าง...
เติ้งหมิงจื้อกำหมัดแน่น โกรธจนถึงขีดสุด แต่กลับพูดอะไรไม่ได้ หากเอาเรื่องจริงจังขึ้นมา มิเท่ากับยอมรับหรอกหรือ?