ข้อมูลที่เผยออกมาจากคำพูดนี้หนักหนาไม่น้อย
แม้จวนอ๋องเจิ้นเป่ยจะตกต่ำ ทว่ากวนหนิงยังมีฐานะซื่อจื่อเป็นหลักประกัน เขายังคงเป็นผู้สืบทอดโดยชอบธรรม
ด้วยเหตุนี้ หลายคราจึงไม่อาจปฏิบัติต่อเขาเช่นคนสามัญได้ พวกเขาจึงมีเรื่องให้ต้องคำนึงถึง
ยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่ก็เป็นจวนของเจ้าภาพ หากเกิดเรื่องไม่น่าพอใจขึ้นมา ย่อมเป็นฝ่ายเสียเปรียบ
อีกทั้งเรื่องราวที่กวนหนิงก่อขึ้นเมื่อครู่ แม้ดูไร้มารยาท แต่ทุกอย่างล้วนมีเหตุผล
เดิมทีก็แค่ถกกันว่าเป็นหมาป่าหรือสุนัข เจ้าเองกลับคิดโยงให้เป็นเรื่องจริงจัง แล้วยังหาเรื่องเขาอีก มิเท่ากับยอมรับเองหรอกหรือ?
นี่ต่างหากที่ชวนอึดอัดและคับแค้นใจที่สุด
แต่หากถอดถอนฐานะซื่อจื่อของกวนหนิงได้ ทุกอย่างก็จะแตกต่างออกไป เขาก็เป็นเพียงคุณชายคนหนึ่ง มิใช่ซื่อจื่อผู้สูงศักดิ์
ฐานะทั้งสองแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว
นี่เองคือเหตุที่เติ้งหมิงจื้อยินดีนัก
“วันนั้นอยู่ไม่ไกลแล้ว”
เติ้งชิวเอ่ย “ปล่อยให้เขากำเริบอยู่สักสองสามวันก่อน...”
ขณะกล่าว แววตาของเติ้งชิวก็ฉายประกายเย็นเยียบ
วันนี้เป็นงานเลี้ยงที่เขาจัด เรื่องวุ่นวายเช่นนี้ย่อมส่งผลต่อชื่อเสียงของเขา...
“อืม”
ดวงตาของเติ้งหมิงจื้อเต็มไปด้วยความอาฆาต
“เช่นนั้นก็อดกลั้นความแค้นนี้ไว้ก่อน”
“แต่หลี่ปิ่งผู้นั้น จงไล่ให้พ้นหน้าไปเสีย!”
เติ้งชิวกล่าวเสียงเย็น
หากมิใช่เพราะเขาเป็นคนเริ่ม เรื่องเช่นนี้จะเกิดขึ้นได้อย่างไร?
หลี่ปิ่งเองก็ไม่มีหน้าอยู่ต่อ จึงจากไปอย่างหงอยเหงา...
หลังจากวุ่นวายกันอยู่พักใหญ่ ในที่สุดงานเลี้ยงก็เข้าสู่ครรลองปกติ
สถานที่จัดงานอยู่ในโถงใหญ่ กว้างขวางพอจะวางโต๊ะได้สามถึงห้าโต๊ะโดยไม่แออัด