กวนหนิงกล่าวตรงไปตรงมาเช่นนี้ ช่างมีท่วงท่าเด็ดขาดทรงอำนาจ สตรีทั่วไปไหนเลยจะต้านทานไหว ดวงตางามของเซียวเล่อเหยาพราวระยับดุจนที
วัยเยาว์ของนางมิได้มีความสุขนัก เป็นกวนหนิงที่ปรากฏตัวและอยู่เคียงข้าง ทำให้นางจดจำเขาไว้ในใจตั้งแต่ครานั้น
ผูกสมัครรักใคร่ตั้งแต่วัยเยาว์
บัดนี้ทั้งสองต่างมีใจให้กัน กำลังจะเผยความในใจ ทว่าพอถ้อยคำมาถึงริมฝีปาก นางกลับชะงักไว้...
นางนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวานที่เสด็จพ่อเรียกนางเข้าเฝ้า
หลังการประชุมราชสำนักชั้นในสิ้นสุดลง นางถูกเรียกไปยังห้องทรงพระอักษร
เสด็จพ่อของนาง จักรพรรดิหลงจิ่ง ทอดพระเนตรนางด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“เป็นองค์หญิงที่ยังมิได้ออกเรือน แต่กลับลอบออกจากวังอยู่เนือง ๆ เจ้าทำเช่นนี้เหมาะสมแล้วหรือ!”
“ลูกสำนึกผิดแล้วเพคะ”
เซียวเล่อเหยาคุกเข่าลงอย่างร้อนรน นางคิดว่าตนปกปิดได้แนบเนียนแล้ว ใครจะคิดว่ายังถูกล่วงรู้จนได้
“ออกจากวังก็แล้วไปเถิด เจ้ายังพบกวนหนิง ส่งข่าวให้เขา และลอบช่วยเหลือเขาอีก!”
ที่แท้เสด็จพ่อของนางทรงทราบเรื่องนี้ด้วย
“เมื่อกองทัพอันเป่ยก่อตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ กวนจื่ออันจะเข้ากรุงมารับพระราชทานบรรดาศักดิ์ ถึงเวลานั้นเจ้าก็แต่งให้เขาเสีย ระหว่างนี้อย่าออกจากวังอีก”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น
หัวใจของเซียวเล่อเหยาพลันสั่นสะท้าน
นางรีบเอ่ยขึ้นว่า “เสด็จพ่อ ลูกไม่ยินยอมเพคะ”
“ไม่ยินยอมแต่งให้กวนจื่ออัน อยากแต่งให้กวนหนิงหรือ?”
จักรพรรดิหลงจิ่งทอดพระเนตรนางด้วยสายตาเย็นชา
เซียวเล่อเหยาไม่เอ่ยวาจา ท่าทีเช่นนี้กลับประหนึ่งยอมรับ
“เอาตามนี้ เจ้าออกไปได้”
“เสด็จพ่อ...”
“ออกไป!”
สุรเสียงของจักรพรรดิหลงจิ่งหนักแน่น น้ำเสียงไม่เปิดช่องให้ปฏิเสธ