ผ่านไปอีกหลายวัน เมื่อพิธีมหาทานใกล้เข้ามา เมืองซ่างจิงก็ยิ่งคึกคัก ผู้คนจากต่างถิ่นหลั่งไหลเข้ามามากขึ้น มิใช่ว่าทุกคนจะเลื่อมใสในพุทธศาสนา เพียงอยากมาชมความครึกครื้นเท่านั้น
พ่อค้าแม่ขายต่างฉวยโอกาสนี้ไว้ ทำกำไรได้มากกว่าวันปกติอยู่บ้าง
ดวงตะวันลอยสูงบนฟ้าอย่างเกียจคร้าน กวนหนิงพาสตรีงามสามนางซึ่งมีเสน่ห์แตกต่างกันออกไป เดินเล่นอยู่ในย่านตลาด
หลายวันก่อนเขารับปากเซวียเหยาไว้แล้ว อีกทั้งวันนี้องค์หญิงเซวียนหนิงก็ไม่รู้เหตุใดจึงเกิดอยากออกมาเดินเล่นขึ้นมา
นางนาน ๆ จะคิดออกจากจวนสักครั้ง กวนหนิงจึงพาออกมาด้วย
เซวียนหนิงสวมชุดผ้าแพรเนื้อนุ่มลายดอก สีเหลืองอมน้ำตาลปักลายดอกไม้ งดงามเรียบขรึมแต่ยังคงความสดใส นัยน์ตาคู่งามราวสายน้ำสารทกวาดมองไปทั่ว ทว่าเมื่อเผชิญกับผู้คนที่หลั่งไหลประหนึ่งคลื่น นางกลับดูประหม่าอยู่บ้าง มือขาวผ่องจับชายแขนเสื้อของกวนหนิงไว้ตลอดเวลา
คงเป็นเพราะไม่ได้พบปะผู้คนแปลกหน้ามานาน
กวนหนิงจึงจับมือนางไว้เสียเอง ทำให้นางหน้าแดงระเรื่อด้วยความเขินอายและประหม่า พยายามชักมือกลับแต่ก็ไม่สำเร็จ
นางหันมองไปรอบ ๆ มุมปากงามประณีตเผยรอยยิ้มบาง
อีกด้านหนึ่ง เซวียเหยาสวมกระโปรงรัดรูปสีดำ เผยให้เห็นรูปร่างงดงาม ใบหน้าสะสวย ทว่าปากที่ยื่นออกมาบ่งบอกอารมณ์ไม่สู้ดีนัก
กวนหนิงรู้ว่านางโกรธเรื่องใด
นางเคยชวนเขาออกมาเดินเที่ยวหลายครั้ง แต่เขาก็อ้างว่ามีธุระปฏิเสธทุกครา ทว่าเมื่อเซวียนหนิงเอ่ยปาก เขากลับตอบตกลงทันที
“อย่าโกรธเลย ประเดี๋ยวข้าซื้อของอร่อยให้ เจ้าว่าอย่างไร?”
กวนหนิงเกลี้ยกล่อมนางราวกับเด็กน้อย
“จริงหรือ? ข้าอยากได้ของอร่อยมากมายเลย”
ดวงตางามของเซวียเหยาเป็นประกาย
“อืม”
“ตกลง”
เซวียเหยาหายโกรธในทันที กระโดดโลดเต้นพลางมองสิ่งรอบข้างด้วยความอยากรู้อยากเห็น
กวนหนิงส่ายหน้า