วันรุ่งขึ้น เมื่อตื่นนอน
เซวียนหนิงเป็นผู้ปรนนิบัติเขาแต่งตัว ทั้งยังลงมือทำอาหารเช้าให้ด้วยตนเอง
ดูท่านางจะตั้งใจอ่อนโยนกับเขาให้ถึงที่สุด แม้กวนหนิงจะฉงนใจอยู่บ้าง แต่ก็เพลิดเพลินกับการปรนนิบัตินั้นอย่างยิ่ง
นี่สิถึงจะเป็นภรรยา
“อีกสักครู่ข้าจะไปเยี่ยมใต้เท้าลี่ เจ้าไปด้วยกันเถิด”
กวนหนิงกล่าวกับนางระหว่างนั่งรับประทานอาหาร
ที่ผ่านมาเขาไม่เคยพานางออกไปข้างนอกเลย ตอนนั้นเห็นว่านางเก็บตัวมาก กวนหนิงจึงอยากพานางออกไปผ่อนคลายบ้าง
เซวียนหนิงส่ายหน้า ก่อนหยิบแผ่นกระดานขึ้นมา
“ข้าจะกลับวังสักครั้ง”
“กลับวังอีกแล้วหรือ?”
กวนหนิงรู้สึกว่าช่วงนี้นางกลับวังบ่อยขึ้นทุกที
“ร่างกายของแม่นมเนี่ยไม่สู้ดีหรือ?”
กวนหนิงรู้ว่าสาเหตุที่นางกลับวังอยู่เสมอ เป็นเพราะมีแม่นมผู้หนึ่งในวังคอยดูแลนางมาตั้งแต่เด็ก นางจึงต้องกลับไปเยี่ยมอยู่บ่อยครั้ง
เขาเข้าใจเรื่องนี้ได้
เซวียนหนิงไม่ได้รับความโปรดปรานมาตั้งแต่ยังเยาว์ แม้แต่จักรพรรดิหลงจิ่งก็ยังแทบไม่เคยพบหน้า นางจึงผูกพันกับแม่นมผู้นั้นอย่างลึกซึ้ง
“เช่นนั้นรับแม่นมเนี่ยออกมาดีหรือไม่ ข้าจะไปกราบทูลฝ่าบาทให้”
เซวียนหนิงส่ายหน้า
“เช่นนั้นก็ได้ ขากลับอย่าลืมนำของติดมือไปให้มากหน่อย”
กวนหนิงไม่กล่าวอะไรต่อ
“เจ้าจะไปบ้านใต้เท้าลี่หรือ?”
เซวียเหยาทำปากยื่นกล่าวว่า “ข้ายังอยากให้เจ้าไปเดินตลาดเป็นเพื่อน ใกล้จะถึงพิธีมหาทานแล้ว บนถนนครึกครื้นยิ่งนัก”
พิธีมหาทานเป็นงานเลี้ยงใหญ่ที่จัดขึ้นทุกห้าปีโดยพุทธศาสนา เพื่อถวายทานแก่พระสงฆ์และฆราวาส สั่งสมบุญกุศลโดยไม่แบ่งชนชั้น ฐานะนักบวชหรือฆราวาส ปัญญาหรือความเขลา ตลอดจนความดีหรือความชั่ว ทุกคนล้วนได้รับการปฏิบัติอย่างเสมอภาค