“ข้า?”
กวนหนิงรู้สึกงุนงง อยู่ดี ๆ เรื่องนี้มาเกี่ยวข้องกับเขาได้อย่างไร?
“ถงจี้ ห้ามพูดเหลวไหล!”
เต้าหู้ตวาดห้ามทันที
แต่ถงจี้กลับกล่าวต่อว่า “อาจารย์อา เรื่องนี้ยังพูดไม่ได้อีกหรือ? บัดนี้ศิษย์พี่ชิ่งเจินก็ตายแล้ว!”
“หืม?”
เห็นสีหน้าจริงจังและท่าทางเอาเรื่องของเขาแล้ว กวนหนิงก็ยิ่งฉงน
“เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับข้าอย่างไร?”
“เป็นเพราะพระธรรมมหายานที่ท่านเสนอ”
“พระธรรมมหายาน?”
ถงจี้กล่าวว่า “พระธรรมมหายานที่ท่านเสนอมีแนวคิดแตกต่างจากหลักธรรมที่พวกเราบำเพ็ญอยู่มาก หลังการอภิปรายธรรมในวันนั้น ทุกคนจึงถกเถียงกันและเกิดความเห็นไม่ลงรอย”
“ศิษย์พี่ชิ่งเจินเดิมทีหยั่งรากในพระธรรมอย่างลึกซึ้ง พอมีแนวคิดภายนอกเข้ามา จึงตกอยู่ในความสับสนครุ่นคิดทบทวน ทั้งสงสัยและปฏิเสธตนเอง สุดท้ายทนรับไม่ไหว จึงดื่มยาพิษสิ้นใจต่อหน้าพระพุทธองค์...”
“หืม?”
กวนหนิงมีสีหน้าเหม่อลอย
ช่างเป็นเหตุผลที่ฟังดูสูงส่งเสียจริง!
“เช่นนั้น ท่านอาจารย์ชิ่งเจินก็ธาตุไฟเข้าแทรกหรือ?”
“จะกล่าวเช่นนั้นก็ได้”
ถงจี้กล่าวว่า “ความจริงแล้ว คนเช่นศิษย์พี่ชิ่งเจินในวัดหานซานมิได้มีเพียงคนเดียว... ดังนั้นขอเชิญประสกกวนจากไปเถิด อย่าได้ย่างกรายเข้าวัดหานซานอีก!”
“ถงจี้ ห้ามพูดเหลวไหล!”
เจ้าอาวาสเต้าซิ่นเอ่ยตำหนิ
“ประสกกวนอย่าได้ใส่ใจ เขาพูดเหลวไหลเท่านั้น”
“จัดท่าชิ่งเจินให้เรียบร้อย พรุ่งนี้อาตมาจะทำพิธีส่งวิญญาณให้เขาด้วยตนเอง แยกย้ายกันเถิด”
“แยกย้ายกันหรือ?”
กวนหนิงเหม่อลอยอีกครั้ง
คนตายทั้งคน กลับไม่สืบหาสาเหตุการตาย ไม่สอบสวนที่มาที่ไปหรือ?
ชิ่งเจินเป็นศิษย์ของเขามิใช่หรือ?