“เป็นข้าที่พูดมากไป”
เจิ้งอี้รีบกล่าวว่า “ท่านอ๋องอย่าได้เข้าใจผิด ท่านพาองค์หญิงไปแนวหน้า แม้แต่ฝ่าบาทยังมิได้ตรัสสิ่งใด แล้วจะถึงคราวข้าพูดได้อย่างไร?”
“นี่เป็นสิทธิ์ของท่านอยู่แล้ว”
ท่าทีของเขาดีเกินคาด กระทั่งวางตัวอย่างนอบน้อมยิ่ง!
แม้กวนหนิงจะสืบทอดตำแหน่งอ๋องแล้ว แต่ยามนี้เขายังไร้อำนาจแท้จริง
ส่วนเจิ้งอี้เป็นขุนนางในสภาอำมาตย์ เบื้องหลังยังมีตระกูลขุนนางใหญ่หนุนหลัง เขาไม่มีเหตุผลที่จะต้องทำเช่นนี้เลย
ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนหน้านี้ในพิธีแต่งตั้ง เขายังโต้เจิ้งอี้เสียจนอีกฝ่ายพูดไม่ออก
ผิดปกติเกินไปแล้ว!
กวนหนิงอดระแวดระวังไม่ได้
“ข้าขอแนะนำให้ท่านอ๋องรู้จัก”
เจิ้งอี้เอ่ยขึ้นอีกครั้ง “นี่คือแม่ทัพสวีหลิน ทหารใหม่ห้าพันนายเหล่านี้จะอยู่ใต้การนำของเขา มุ่งหน้าไปยังแนวหน้า”
“แม่ทัพสวี”
กวนหนิงทักทายอีกฝ่าย
ตัวเขานับเป็นเพียงนายกองพัน จึงต้องฟังคำสั่งของคนผู้นี้
“แม้เขาจะเป็นผู้นำทัพ แต่ก็ไม่ได้ควบคุมท่าน”
เจิ้งอี้อธิบาย “ท่านเป็นถึงอ๋องเจิ้นเป่ย จะให้ผู้บัญชาการทหารห้าพันนายมาสั่งการได้อย่างไร ท่านมีอิสระในการตัดสินใจไม่น้อย รับคำสั่งจากกองบัญชาการแนวหน้าโดยตรงก็พอ”
“หืม?”
กวนหนิงไม่เชื่อว่าพวกเขาจะมีน้ำใจถึงเพียงนั้น
“ทั้งสี่ท่านนี้ล้วนเป็นนายกองพัน แต่ละคนจะนำทัพใหม่หนึ่งกอง”
หลังแนะนำเสร็จ เจิ้งอี้ก็กล่าวต่อ “ข้าจะพาท่านไปรับคนของท่าน”
กวนหนิงยังไม่ทันเอ่ยปาก เจิ้งอี้ก็พาเขามาหยุดอยู่หน้ากองทหารแถวหนึ่ง
“ทหารใหม่กองนี้มีหนึ่งพันนาย จะเป็นกำลังใต้บังคับบัญชาของท่าน อย่าหาว่าข้าไม่เอื้อเฟื้อ แม้เป็นทหารใหม่เหมือนกัน แต่ก็มีความแตกต่าง คนเหล่านี้ล้วนได้รับการคัดเลือกมาอย่างดี”