“ที่ท่านคิดไว้คือเช่นนี้หรือ?”
จิ่นเยวี่ยเอ่ยขึ้นว่า “ใต้เท้าลู่เป็นเสนาบดีกรมขุนนาง การจัดตำแหน่งหยวนไว่หลางแห่งกองตรวจสอบผลงานสักคนย่อมง่ายดาย เพียงเอ่ยปากก็สำเร็จ ทว่าเรื่องนี้ต้องอาศัยน้ำใจ น้ำใจยิ่งใช้ก็ยิ่งร่อยหรอ”
“ยามนี้ราชสำนักกดขี่จวนอ๋องหนักหน่วงขึ้นทุกที ใต้เท้าลู่เป็นขุนนางใหญ่ในสภาอำมาตย์ ทั้งยังมีอำนาจล้นเหลือ มิสู้ใช้น้ำใจนี้ให้ท่านช่วยพูดแทนจวนอ๋องของเราจะดีกว่าหรือ แค่จัดตำแหน่งหยวนไว่หลางให้คนผู้หนึ่ง นับว่าสิ้นเปลืองเกินไป ทั้งยังไม่คุ้มค่า”
“ไร้ประโยชน์”
กวนหนิงส่ายหน้า
“ในการประชุมขุนนางยามเช้าวันนั้น ใต้เท้าลู่ก็กล่าวแทนจวนอ๋องไว้ไม่น้อย ที่จริงเขาอาจไม่ได้ทำเพราะนึกถึงมิตรภาพเก่ากับท่านพ่อ แต่อาจเพียงไม่อยากเห็นพรรคเสวี่ยมีอำนาจแข็งแกร่งขึ้นทุกวัน ทว่ากระแสนี้มิอาจหยุดยั้งได้แล้ว”
“เพราะเหตุใด?”
กวนหนิงกล่าวต่อไปตามลำพัง “เพราะแนวทางการเมืองของพรรคเสวี่ยสอดคล้องกับพระประสงค์ของฮ่องเต้หลงจิ่ง เขาจำต้องค้ำจุนพรรคเสวี่ยให้มีอำนาจแข็งแกร่ง จึงจะดำเนินแผนลดอำนาจอ๋องตามหัวเมืองต่อไปได้!”
“ด้วยเหตุนี้ ใต้เท้าลู่จึงช่วยเรื่องนี้ไม่ได้ อีกทั้งเขาก็ไม่มีทางท้าทายอำนาจเพราะเรื่องนี้ กล่าวโดยสรุปแล้ว อำนาจทางการเมืองของเรามีน้อยเกินไป!”
จิ่นเยวี่ยครุ่นคิด
“หลัก ๆ เป็นเพราะท่านอ๋องไม่ใส่ใจเรื่องนี้”
“มีทั้งไม่ใส่ใจและไม่เต็มใจ ท่านพ่อไม่อยากให้ฮ่องเต้หลงจิ่งระแวง”
ตามหลักแล้ว ด้วยอำนาจของเจิ้นเป่ยอ๋องและตำแหน่งอ๋องสืบทอด เขาย่อมรวบรวมกลุ่มอำนาจอันแข็งแกร่งได้อย่างง่ายดาย เพียงเอ่ยปากก็มีผู้คนขานรับนับร้อย