“ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณใต้เท้าต้วนที่มีปรีชาสามารถ คิดวิธีการเช่นนี้ออกมาได้ ข้าน้อยเลื่อมใสยิ่งนัก”
ถงกว้านเอ่ยประจบอีกครั้ง
แม้จะรู้ดีอยู่แก่ใจ แต่ต้วนอ่างก็ยังรู้สึกพึงพอใจไม่น้อย
“พอเถิด อย่าพูดเรื่องไร้สาระ เจ้าอย่าทำให้ข้าขายหน้าเป็นอันขาด”
ถงกว้านมีภูมิหลังเป็นตระกูลใหญ่ ต้วนอ่างจึงมอบหมายเรื่องสำคัญเช่นนี้ให้เขา ส่วนเฟ่ยเถียน รองเจ้ากรมซ้าย สอบได้จิ้นซื่อแล้วเข้ารับราชการในหานหลินย่วน เป็นขุนนางบุ๋นสายตรง จึงไม่คุ้นเคยกับต้วนอ่าง
ทว่าคนผู้นี้เป็นผู้เฒ่าใจดีที่ขึ้นชื่อในราชสำนัก ทั้งวันเอาแต่ยิ้มแย้ม และเชื่อฟังการจัดการของเขาทุกอย่าง
อย่างเช่นเรื่องสำคัญยิ่งอย่างการจัดตั้งกองทัพใหม่ เขามอบหมายให้ถงกว้านดูแล เฟ่ยเถียนกลับไม่มีความเห็นใด ๆ...
การจัดคนเช่นนี้นับว่าเหมาะสมไม่น้อย เขาจึงพึงพอใจยิ่ง
“กรมกลาโหมยังมีตำแหน่งว่างอีกไม่น้อย ตำแหน่งหลางจงของสองสำนักจื้อฟางกับอู่คู่ยังไม่ได้กำหนดตัว เฟ่ยเถียน เจ้ามีผู้ใดที่อยากแนะนำหรือไม่”
ต้วนอ่างส่งสัญญาณอย่างชัดเจน
เขามอบอำนาจแต่งตั้งหัวหน้าสองสำนักนี้ให้เฟ่ยเถียน อย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นรองเจ้ากรม
“เรื่องนี้ให้ท่านเป็นผู้ตัดสินเถิด ข้าน้อยไม่มีผู้ใดเหมาะสมจะแนะนำ”
เฟ่ยเถียนค้อมกายเล็กน้อย วางตัวถ่อมตนอย่างเป็นธรรมชาติ
“เจ้าเสนอชื่อมาได้...”
ต้วนอ่างกำลังจะพูดบางอย่าง พลันมีเสียงเคาะประตูดังขึ้นจากด้านนอก
“เข้ามา”
ประตูถูกผลักเปิด ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งเดินเข้ามา
“เกาเฟย มีเรื่องอันใดหรือ”
คนผู้นี้เป็นหลางจงแห่งกองตรวจการคัดเลือกขุนนางทหาร ทั้งยังเป็นหนึ่งในขุนนางไม่กี่คนที่ไม่ถูกเติ้งชิวพัวพัน