กวนหนิงกวาดตามองทุกคน
“ประการแรก พวกเจ้าจะแยกย้ายกลับไปได้!”
ถ้อยคำนี้ทำให้ทหารเว่ยทุกนายเผยสีหน้าปลาบปลื้ม
ตามปกติแล้ว เชลยศึกย่อมถูกทารุณและควบคุมอย่างเข้มงวด ถูกใช้แรงงานหนักด้านลำเลียงเสบียงหรือก่อสร้างป้อมปราการ หรือไม่ก็ถูกผลักให้เป็นทหารพลีชีพ...
การจับตัวมาแล้วปล่อยไปเช่นนี้ แถมยังรวดเร็วเพียงนี้ นับว่าพบเห็นได้ยาก
“แต่ข้าหวังว่าพวกเจ้าจะมุ่งลงใต้ มิใช่มุ่งขึ้นเหนือต่อไป”
กวนหนิงมิได้อธิบาย ทว่าทุกคนล้วนเข้าใจ
ทางใต้ของจังหวัดเจียงทงคือรัฐเว่ย นี่คือการให้พวกเขากลับบ้าน
ย่อมเป็นเรื่องปกติ หากมุ่งขึ้นเหนือกลับค่ายใหญ่ของกองทัพเว่ย มิใช่ว่าจะต้องเข้าสู่สนามรบอีกหรือ?
“ผู้ที่จะแยกย้ายไปทางนั้น จะมีคนพาไปกินอาหารและพักผ่อน พรุ่งนี้เช้าก็ออกเดินทางได้ ทั้งยังจะเตรียมเสบียงระหว่างทางกลับแคว้นให้พวกเจ้า”
ทุกคนต่างตกตะลึงอีกครั้ง!
การปฏิบัติเช่นนี้ดีเกินไปแล้ว กระทั่งยังเตรียมเสบียงให้พากลับแคว้นอีกหรือ?
ท่านหนิงอ๋องช่างมีคุณธรรมยิ่งนัก!
เหล่าทหารเว่ยต่างทอดถอนใจ
ทว่าขณะนี้พวกเขากลับอยากรู้ยิ่งกว่าว่าอีกทางเลือกหนึ่งคือสิ่งใด
“ประการที่สอง พวกเจ้าจะอยู่ต่อ เข้าสังกัดข้า เป็นทหารองครักษ์ส่วนตัวและสวามิภักดิ์ต่อข้า!”
กวนหนิงเอ่ยขึ้นว่า “จงจำไว้ว่าให้สวามิภักดิ์ต่อข้า มิใช่ผู้อื่น!”
เขาย้ำอีกครั้ง
“เมื่อเป็นทหารองครักษ์ของข้า พวกเจ้าจะมีกินมีใช้ ไม่ต้องกังวลเรื่องเสื้อผ้าอาหาร ทั้งยังมีเกียรติยศและความมั่งคั่ง แต่พวกเจ้าต้องรับรองว่าจะภักดีต่อข้าอย่างแท้จริง!”
เรื่องนี้ทำให้พวกเขาประหลาดใจ
ไม่คาดคิดว่าเงื่อนไขจะเป็นเช่นนี้
“อีกประการหนึ่ง ผู้ที่อยู่ต่อไม่จำเป็นต้องเข้าร่วมสงคราม ข้าจะไม่บังคับให้พวกเจ้าต่อสู้กับคนแคว้นเดียวกัน...นี่คือเงื่อนไขของข้า พวกเจ้าจงเลือกเอาเถิด!”