พ่ายแพ้ดุจภูเขาถล่ม!
กองทัพเว่ยแตกพ่ายในชั่วพริบตา พวกเขาสูญสิ้นเจตจำนงในการรบโดยสิ้นเชิง
พวกเขาเริ่มถอยร่น
“ท่านอ๋อง ทางนั้นมีคนฝ่าวงล้อมออกไป ดูท่าจะเป็นแม่ทัพคนสำคัญของกองทัพเว่ย”
จิ่นเยวี่ยชี้ไปทางทิศตะวันตก
เห็นทหารม้าเกือบ 1,000 นายควบม้าบุกฝ่าออกไป พวกเขาฉลาดไม่น้อย เลือกจุดที่มีกำลังป้องกันอ่อนแอ ทหารทางตะวันตกมีจำนวนน้อยกว่า อีกทั้งส่วนใหญ่เป็นทหารใหม่ พลังรบจึงไม่แข็งแกร่ง
“ไม่ต้องสนใจ ปล่อยให้พวกเขาไป”
กวนหนิงกล่าวว่า “พวกเขาไปเสียได้ยิ่งดี”
“ท่านคิดจะรวบรวมทหารเว่ยเหล่านี้มาเป็นพวกอีกแล้วหรือ?”
หย่งหนิงสวมชุดเกราะองอาจสง่างาม นางกล่าวว่า “เพราะเรื่องสังหารหมู่ ทหารเว่ยจึงมีใจต่อต้านอยู่แต่เดิม ยามนี้ขวัญกำลังใจก็ถดถอย ทั้งยังแตกพ่ายกันหมด แม่ทัพใหญ่ยังทอดทิ้งพวกเขาหลบหนีไปอีก ย่อมไร้ใจต่อสู้ หนทางเดียวที่เหลือคือการยอมจำนน”
“วางแผนได้ดี”
นางอดทอดถอนใจไม่ได้ สิ่งที่น่าทึ่งที่สุดคือ ทุกย่างก้าวล้วนผ่านการคำนวณมาแล้ว
“นี่เป็นโอกาสอันดีที่จะสั่งสมกำลัง!”
กวนหนิงกล่าวว่า “บางคราทหารเว่ยเหล่านี้ก็ใช้งานได้ดีกว่า...”
จิ่นเยวี่ยมิได้กล่าวสิ่งใด ดวงตางามไหววูบ เขารู้ว่าท่านอ๋องน้อยผู้นี้กำลังวางแผนอีกแล้ว...
การสู้รบยังคงดำเนินต่อไป
ทั่วทั้งสนามรบเต็มไปด้วยความโกลาหล
สถานการณ์พลิกผันโดยสิ้นเชิง ดูราวกับฝ่ายหนึ่งกำลังบดขยี้อีกฝ่าย
ตู้ยวี่พาทหารองครักษ์หลบหนีไปได้อย่างราบรื่น เพราะมีคนจงใจเปิดทางให้ ยิ่งทำให้ทหารเว่ยไร้ใจต่อสู้...
บางคนวางอาวุธลงเองแล้ว
ยามนั้นคำสั่งของกวนหนิงก็มาถึง!
“ยอมจำนนแล้วไว้ชีวิต!”
“ยอมจำนนแล้วไว้ชีวิต!”
ทุกคนต่างตะโกนก้อง