“พวกเจ้าคุ้มกันข้าไว้ ข้าจะกล่าวสักสองสามคำ”
กวนหนิงสั่งคนรอบข้าง ก่อนพลิกกายขึ้นม้า ให้คนส่วนใหญ่แลเห็นเขาได้ชัดเจน
จากนั้นจึงประกาศเสียงดังว่า “แม่ทัพสวีหลินพาคนหลบหนีไปแล้ว นับแต่บัดนี้เป็นต้นไป ข้าจะรับหน้าที่บัญชาการแทน ข้าจะไม่ทอดทิ้งทุกคน จะนำพวกเจ้าบุกฝ่าออกไปด้วยกัน!”
ยามนี้ไม่ฉวยโอกาสซื้อใจผู้คน แล้วจะรอถึงเมื่อใด?
แม้พวกเขาจะเป็นเพียงทหารใหม่ แต่ท้ายที่สุดแล้วจะเหลือผู้รอดชีวิตสักกี่คนกัน?
ทว่าหากเขาพาพวกเขาฝ่าออกไปได้ พวกเขาย่อมภักดีต่อเขาอย่างแน่นอน และจะกลายเป็นกำลังกลุ่มแรกของเขา
นี่คือโอกาส!
หลังจากกวนหนิงกล่าวจบ ทุกคนต่างก็มีหลักยึดเหนี่ยวจิตใจ
เขาคืออ๋องเจิ้นเป่ย!
มีทั้งฐานะและบารมี รับหน้าที่บัญชาการย่อมไม่มีปัญหา
“หากครั้งนี้ข้ารอดพ้นจากวงล้อมไปได้ ชีวิตของอู่หยุนเซียวผู้นี้ก็เป็นของท่าน!”
แม่ทัพผู้โชกเลือดคนหนึ่งตะโกนลั่น
กวนหนิงจำเขาได้ เขาเป็นนายกองพันคนหนึ่งซึ่งนำทหารใหม่อยู่ ก่อนหน้านี้เป็นลูกน้องของสวีหลิน
แต่ยามนี้เมื่อสวีหลินทอดทิ้งพวกเขาแล้วหนีไป ในใจก็พลันเศร้าสลด
แม้กวนหนิงจะมีฐานะสูงส่งถึงเพียงอ๋องเจิ้นเป่ย แต่ยังกล่าวถ้อยคำเช่นนี้ออกมา ทำให้เขายอมศิโรราบอย่างสิ้นเชิง
“ข้าหรั่นเถิงก็เช่นกัน”
“หากรอดชีวิต ข้าจะติดตามบัญชาของอ๋องเจิ้นเป่ย!”
นายกองพันอีกสองคนประกาศจุดยืน
“พวกเรายังมีอ๋องเจิ้นเป่ย จงติดตามอ๋องเจิ้นเป่ยบุกฝ่าออกไป!”
เมิ่งหงบัณฑิตหนุ่มชูกระบี่ในมือขึ้นพร้อมตะโกน!
“บุกฝ่าออกไป!”
เหล่าทหารใหม่ที่ก่อนหน้านี้กำลังหดหู่ ราวกับพลันมีกำลังฮึดขึ้นมา ความกล้าหาญเพิ่มพูน!