“หากเป็นผู้อื่นย่อมไม่ได้ แต่สำหรับเจ้าไม่เหมือนกัน”
เฝิงหยวนเอ่ยขึ้นว่า “พยายามให้เร็วหน่อย”
“ขอบคุณท่านเฟิง”
กวนหนิงรู้ดีว่าอีกฝ่ายคงคิดว่าตนอยากไปอวดเบ่งต่อหน้าเติ้งชิว จึงยอมตกลง
ที่จริงเขายังมีข้อสงสัยอีกมาก
ผู้ที่จะขึ้นแท่นประหารเป็นชุดแรกมีหกคน คนเหล่านี้ล้วนเคยดำรงตำแหน่งสำคัญ ทั้งยังมีใบหน้าคุ้นตาอยู่หลายคน การที่พวกเขาถูกตัดสินประหารเป็นกลุ่มแรกย่อมแสดงให้เห็นถึงความสำคัญของพวกเขา
เพราะคนกลุ่มแรกมีจำนวนน้อย จึงถูกแยกให้อยู่ห่างกันเล็กน้อย แม้จะเห็นกวนหนิงเดินเข้ามา แต่ก็ไม่มีผู้ใดส่งเสียง
พวกเขาล้วนถูกทรมานจนแสนสาหัส
สำหรับพวกเขา ความตายกลับเป็นการปลดปล่อย
เติ้งชิวก็เป็นเช่นเดียวกัน
ทว่าเขาทุกข์ทรมานยิ่งกว่า
กวนหนิงสังเกตเห็นว่านิ้วมือทั้งสิบของเขาหายไปหมด แขนที่โผล่พ้นเสื้อผ้าซึ่งถูกถลกขึ้นเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นเล็กละเอียด มองแล้วแทบมิอาจทนดู
เขาคุกเข่าอยู่ ดูไร้เรี่ยวแรงอย่างยิ่ง
ครั้งหนึ่งจักรพรรดิหลงจิ่งเคยให้ความสำคัญ อีกทั้งยังมีเบื้องหลังเกี่ยวข้องกับพรรคตัดอำนาจอ๋อง ชีวิตของเขาเคยรุ่งโรจน์ถึงขีดสุด!
บัดนี้กลับกลายเป็นสภาพเช่นนี้
ภาพทั้งสองช่างยากจะเชื่อมโยงเข้าด้วยกัน สิ่งที่กวนหนิงกล่าวถึงคือคนที่เขาเขียนไว้ในจดหมายที่ทิ้งเอาไว้...
“เจ้ามาแล้ว”
เติ้งชิวเงยหน้าขึ้นมองกวนหนิง คล้ายมิได้ประหลาดใจแม้แต่น้อย
เสียงของเขาแผ่วเบายิ่ง ต้องอยู่ใกล้มากจึงจะได้ยิน
“ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าจะมา”
“เจ้าอดทนต่อความอยากรู้อยากเห็นไม่ไหว อยากรู้ว่าจริงหรือเท็จ”
เติ้งชิวจ้องกวนหนิงตรง ๆ
“ข้าบอกเจ้าได้อย่างชัดเจนว่าเป็นเรื่องจริง!”
“คุ้มค่าหรือไม่?”
กวนหนิงย่อตัวลงตรงหน้าเขา