คำพูดของเซวียชิ่งหยุดลงเพียงเท่านั้น ทว่าทุกคนต่างเข้าใจความหมาย
จวนอ๋องเจิ้นเป่ยเป็นตำแหน่งสืบทอดกันมา เมื่อกวนฉงซานสิ้นชีพในสนามรบ กวนหนิงผู้เป็นบุตรก็ควรสืบทอดบัลลังก์อ๋องตามลำดับ
ทว่าจนบัดนี้ ราชสำนักยังมิได้ตัดสินชี้ขาดเรื่องของกวนฉงซาน อีกทั้งซื่อจื่อกวนผู้นี้ยังไร้ความสามารถทั้งบุ๋นและบู๊ ยากจะรับภาระใหญ่หลวงได้
ดังนั้นจึงมีข่าวลือเรื่องการปลดเขาแพร่สะพัด
แต่หากกวนหนิงมิได้สามัญธรรมดา กลับโดดเด่นเป็นพิเศษเล่า?
เช่นนั้นก็ไม่มีเหตุผลให้ปลดเขาอีกต่อไป
“เพราะฉะนั้นต้องกดข่ม กดข่มมิให้เขาผงาดขึ้นมา”
เซวียหวยเหรินกล่าวเสียงต่ำ “คุณชายเจ้าสำราญมิได้ไร้สมอง กระทั่งพวกเราทุกคนยังถูกเขาหลอกเสียได้ เด็กคนนี้คิดอ่านลึกล้ำ หากปล่อยให้เขาลุกขึ้นมาได้ เกรงว่าจะกลายเป็นเจิ้นเป่ยอ๋องคนที่สอง หรืออาจเหนือกว่าด้วยซ้ำ!”
คำประเมินที่สูงส่งเช่นนี้
ทำให้เซวียชิ่งตะลึงงัน
ราวกับล่วงรู้ว่าเขาคิดสิ่งใด เซวียหวยเหรินเอ่ยขึ้นว่า “เหตุการณ์ครั้งนี้เป็นข้อพิสูจน์ที่ดีที่สุด”
“ราชสำนักเริ่มลดอำนาจอ๋องตามหัวเมืองแล้ว อีกไม่นานทรัพย์สินที่จวนอ๋องเจิ้นเป่ยสั่งสมมาหลายปีก็จะสูญสิ้น ถึงยามนั้น ต่อให้กวนหนิงสืบทอดบัลลังก์อ๋อง ก็เป็นได้เพียงอ๋องไร้อำนาจ มิควรค่าแก่ความกังวล”
เซวียหวยเหรินกล่าวเสียงเย็น “ข้าล้มกวนฉงซานได้ แล้วจะสู้บุตรชายของเขามิได้เชียวหรือ?”
คำพูดนี้มีนัยสำคัญยิ่ง
ใคร ๆ ก็รู้ว่ากวนฉงซานประสบเคราะห์ในแดนเถื่อน จะกล่าวได้อย่างไรว่าเขาถูกโค่นล้ม?
“ท่านพ่อ นี่...”
เซวียหวยเหรินประหนึ่งมิได้สังเกตเห็น เขากล่าวอย่างสงบนิ่งว่า “นับจากนี้เป็นต้นไป ต้องรับมือกวนหนิงอย่างสุดกำลัง กดข่มเขาให้เต็มที่!”