กวนหนิงไม่สนใจผู้อื่น เดินตรงเข้าไปกระซิบข้างหูเซวียเจี้ยนจงว่า “ได้ยินว่าเจ้ามีพี่สาวเจ็ดคน วางใจไปเถิด ข้าจะดูแลพวกนางแทนเจ้าเอง”
“เจ้า!”
เซวียเจี้ยนจงเบิกตากว้าง พลังแค้นไร้สิ้นสุดแผ่กระจายออกมา
เขาโกรธจนแทบคลั่ง
หากไม่ใช่เพราะกวนหนิง เขาจะตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ได้อย่างไร?
บัดนี้อีกฝ่ายยังกล่าววาจาบาดลึกถึงเพียงนี้ออกมาอีก
“พี่เซวีย ข้าตัดใจจากท่านไม่ลงจริง ๆ ชาติหน้า...ขอให้เป็นคนดีเถิด!”
กวนหนิงไม่เปิดโอกาสให้เซวียเจี้ยนจงเอ่ยปากแม้แต่น้อย ทั้งยังแสดงสีหน้าเปี่ยมอาลัยอาวรณ์
ทุกคนที่ได้ฟังล้วนตกตะลึง
ใครฟังไม่ออกบ้างว่านี่คือวาจาเชือดเฉือนจิตใจ ทั้งยังไม่เห็นแก่หน้าใครเลย? มองไม่เห็นหรือว่าใบหน้าเซวียชิ่งม่วงคล้ำไปแล้ว?
ก็จริง
ในเมื่อบาดหมางกันจนถึงที่สุดแล้ว จะยิ่งทำให้หนักหนาสาหัสขึ้นอีกก็ไม่เป็นไร
ทุกคนต่างรู้ว่าสถานการณ์เช่นนี้เกิดจากกวนหนิงเป็นผู้ก่อขึ้นด้วยตนเอง การไต่สวนร่วมสามศาลครานี้กลายเป็นเวทีแสดงฝีมือของเขาเพียงผู้เดียว ทำลายระเบียบเดิมที่ควรเป็นไปจนหมดสิ้น...
เจิ้งหยวนส่ายหน้าอย่างจนใจ เด็กคนนี้ช่างเป็นตัวก่อเรื่องเสียจริง เขากลัวว่ากวนหนิงจะกล่าววาจาเหลวไหลออกมาอีก จึงรีบสั่งว่า “รีบนำตัวหัวหน้าผู้กระทำผิดลงไป!”
เซวียเจี้ยนจงถูกนำตัวออกไปอย่างรวดเร็ว แต่ยังคงด่าทอไม่หยุด
ทว่ากวนหนิงไม่ได้ยินแล้ว
“ยังไม่กลับไปอีกหรือ?”
“ขอรับ”
กวนหนิงก้มหน้าทำทีหวาดกลัว ก่อนกลับไปนั่งที่ประหนึ่งเด็กว่าง่าย
สัมผัสได้ถึงพลังแค้นระลอกแล้วระลอกเล่า เขารู้ว่าตนถูกผู้คนเกลียดชังจนแทบขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ทว่ายิ่งเป็นเช่นนี้เขาก็ยิ่งมีความสุข
หลังจากนั้นกวนหนิงก็ไม่ได้ออกหน้าเอ่ยวาจาอีก เพราะจุดประสงค์ของเขาบรรลุแล้ว