หลี่ปิ่งอาศัยอยู่ในเรือนเล็กแยกเป็นเอกเทศแห่งหนึ่ง พื้นที่ไม่กว้างนัก ดูเรียบง่ายอยู่บ้าง ทว่ากลับสะอาดสะอ้านเป็นระเบียบ
เขาเป็นขุนนางขั้นห้า เรือนพักแห่งนี้นับว่าซอมซ่อไปสักหน่อย แต่ที่นี่คือเขตเมืองชั้นในซึ่งที่ดินทุกกระเบียดมีค่าเงินมหาศาล นับว่าดีไม่น้อยแล้ว
หลี่ปิ่งไม่พูดอะไร ยังคงอัดอั้นอยู่ในใจ
สกุลหูพากวนหนิงกับจิ่นเยวี่ยไปยังห้องหนึ่ง ครั้นนั่งลงเรียบร้อยแล้ว นางก็ชงชาร้อนมาให้
“รีบดื่มสักหน่อย จะได้สร่างเมา”
สกุลหูเร่งหลี่ปิ่ง
ภรรยาคนนี้ช่างเอาใจใส่เสียจริง
“บ้านเรือนคับแคบ ย่อมเทียบกับจวนอ๋องไม่ได้ ขอซื่อจื่อโปรดอภัย”
“ไม่เป็นไร”
ท่าทีของกวนหนิงทำให้สกุลหูประหลาดใจ ซื่อจื่อผู้นี้ดูไม่เหมือนคนเสเพลไร้ความสามารถอย่างที่คนนอกเล่าลือเลยมิใช่หรือ? เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าอัธยาศัยดีนัก
“สนทนากับซื่อจื่อให้ดี เรื่องที่เจ้าพูดไม่รู้จักระวัง จะไปโทษผู้อื่นก็ไม่ได้”
สกุลหูกำชับอยู่สองสามคำ ก่อนออกไปและปิดประตูตามหลัง
เห็นได้ชัดว่านางรู้ว่ากวนหนิงมาในยามนี้ ย่อมมีเรื่องสำคัญ
“ไม่ทราบว่าซื่อจื่อกวนมีธุระอันใด?”
หลี่ปิ่งรู้ว่าคงหลบเลี่ยงไม่ได้ จึงถามเสียงเย็นชา
“ที่จริงข้ามาหาท่านหลี่ปิ่ง เพราะมีเรื่องอยากขอให้ท่านช่วย”
กวนหนิงไม่อ้อมค้อม
“มาขอให้ข้าช่วย? ช่างเป็นเรื่องแปลกใหม่เสียจริง!”
หลี่ปิ่งส่ายหน้ากล่าวว่า “ต้องขอบคุณท่าน บัดนี้ข้าถูกลดขั้นไปเป็นผู้ดูแลคลัง เกรงว่าจะช่วยท่านไม่ได้”
ถ้อยคำที่แฝงคำประชดเช่นนี้ กวนหนิงจะฟังไม่ออกได้อย่างไร
“ที่จริงเป็นเช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน”
“ท่านว่าอะไรนะ?”
หลี่ปิ่งมีความขุ่นเคืองเต็มอกอีกครั้ง
คำพูดนี้เกินไปแล้ว
“กรมกลาโหมในยามนี้เต็มไปด้วยความฉ้อฉล เจ้าถอนตัวออกมาได้เร็วก็นับเป็นโชคดี”