“ปล้นหรือ?”
“ปะ...ปล้นหรือ?”
ทุกคนต่างมีสีหน้าตื่นตะลึง
เมื่อครู่ยังพูดถึงเสบียงอยู่แท้ ๆ ไฉนจึงเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นได้?
ปากเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์หรือไร?
ซ่งเฉิงหน้าเปลี่ยนสี เสียอาการอย่างเห็นได้ชัด เขาก้าวไปข้างหน้าแล้วซักถามว่า “พูดอีกครั้ง”
เขาคิดว่าตนฟังผิดไป ต้องฟังผิดแน่
“ขอรับ...ถูกปล้นขอรับ พูดให้ถูกคือถูกโจมตี”
ทหารส่งข่าวเอ่ยอย่างยากลำบาก
“เป็นไปไม่ได้!”
จี้หู่กล่าวทันทีว่า “ในเขตจังหวัดเจียงลี่ไม่มีข้าศึกจำนวนมาก มีเพียงกวนหนิงคนเดียว แต่เขาจะมีคนสักกี่คนกัน? ก็แค่ทหารแตกทัพไม่กี่ร้อยนาย จะโจมตีกองขนส่งเสบียงของพวกเราได้อย่างไร?”
“ไม่ทราบว่าเป็นฝีมือผู้ใด แต่ถูกโจมตีจริง ๆ ขอรับ”
“เกิดเหตุที่ใด?”
“บริเวณตำบลไท่ผิงขอรับ”
“ตำบลไท่ผิง?”
ซ่งเฉิงเบิกตากว้าง
ตำบลไท่ผิงอยู่ไม่ไกลจากเมืองผิงนัก ข้าศึกลงมือโจมตีใต้จมูกพวกเขาเชียวหรือ?
“กวนหนิง!”
“ต้องเป็นกวนหนิงแน่!”
ร่างของซ่งเฉิงสั่นสะท้าน กัดฟันกรอด
“ไป ไปดูที่เกิดเหตุเดี๋ยวนี้”
ทุกคนไม่กล้าชักช้า ต่างเร่งรุดไปยังที่เกิดเหตุ
ไม่นานนักก็ไปถึง ซ่งเฉิงถึงกับตะลึง ร่างกายโงนเงนโดยควบคุมไม่อยู่
ที่เกิดเหตุระเกะระกะ กลิ่นคาวเลือดปะปนกับกลิ่นควันไฟฉุนจมูก
มีคนกำลังเก็บกวาดสถานที่ ศพเรียงรายอยู่ด้านข้าง ภาพนั้นชวนให้ใจหาย
“ใต้เท้า เสบียงและสิ่งของที่ขนส่งครานี้ถูกเผาทำลายทั้งหมด อีกส่วนหนึ่งจำนวนไม่ตรงกับบัญชี คาดว่าถูกข้าศึกชิงไป...”
แม่ทัพนายหนึ่งเข้ามารายงานว่า “นอกจากนี้ พวกเราพบทหารที่คุ้มกันเสบียงหลายคนถูกฟันซ้ำจนสิ้นใจ ข้าศึกลงมือโหดเหี้ยมนัก...”