“ถนนขาดแล้วก็ซ่อมเสียสิ! เร่งมือเข้า”
สือเหว่ยตวาด เขาไม่เห็นว่ามีสิ่งใดผิดปกติ เรื่องเช่นนี้ก็มิใช่เพิ่งเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก
“กำลังเร่งซ่อมอยู่ขอรับ”
ทหารส่งข่าวตอบ
ขบวนรถหยุดลง ฉวยโอกาสพักผ่อน
“บัดซบ!”
สือเหว่ยสบถในใจ เดิมทีกำหนดส่งเสบียงก็ล่าช้าอยู่แล้ว ยังมาเกิดเรื่องเช่นนี้อีก
“ฟิ้ว!”
“ฟิ้ว!”
ทันใดนั้น มีคนจำนวนไม่น้อยปรากฏขึ้นสองข้างทาง ห่าธนูพุ่งเข้าใส่ ทั้งยังเป็นธนูเพลิง!
“ข้าศึกบุก!”
“ข้าศึกบุก!”
สือเหว่ยหน้าเปลี่ยนสี ตะโกนลั่น
มิใช่ว่ากันว่าจวนเจียงลี่มีข้าศึกเพียงกลุ่มเล็ก ๆ และปลอดภัยหรอกหรือ?
เหตุใดจึงมีข้าศึกบุกขึ้นมากะทันหัน ดูจากจำนวนแล้วก็หาใช่น้อยไม่
ทุกอย่างเกิดขึ้นในชั่วพริบตา
ลูกธนูจำนวนมากพุ่งตกลงมาแล้ว
บางดอกยิงถูกคน บางดอกปักลงบนเสบียงบนรถม้า
เสบียงเป็นของติดไฟง่ายอยู่แล้ว เมื่อถูกธนูเพลิงระดมยิง ไม่นานก็ลุกไหม้ รถม้าคันหนึ่งเกิดเพลิงขึ้น แล้วลามไปยังรถม้ารอบข้าง ไฟโหมกระหน่ำขึ้นในทันใด
“คุ้มกันเสบียง!”
สือเหว่ยรีบลงจากม้าหลบลูกธนู ทว่าเสียงตะโกนของเขากลับไร้ผล
ยามนี้ทั้งขบวนตกอยู่ในความโกลาหล แม้แต่ชีวิตยังแทบเอาตัวไม่รอด แล้วจะมีใครเหลือใจไปคุ้มกันเสบียงอีก?
ระลอกแล้วระลอกเล่า
รถม้าหลายคันในขบวนติดไฟ ผู้คนที่ถูกธนูยิงจนบาดเจ็บล้มตายก็มีไม่น้อย ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตและบาดเจ็บหลายร้อยคน
ที่สำคัญคือเสบียง คราวนี้คงรักษาไว้ไม่อยู่เป็นแน่!
ผ่านไปครู่หนึ่ง
ลูกธนูจึงหยุดลงในที่สุด
สือเหว่ยลุกขึ้นจากพื้นอย่างทุลักทุเล ก่อนตะโกนเสียงดังว่า “เตรียมรับศึก!”
“ฆ่า!”
“ฆ่า!”
เสียงกีบม้ากระทบพื้นดังตึงตัง! เห็นเพียงกองทหารม้ากองหนึ่งควบม้าตรงมาจากเบื้องหน้า!