กองทัพเว่ยแยกกำลังออกเป็นหน่วยย่อย กระจายไปตามพื้นที่ต่าง ๆ พร้อมตรวจค้นอย่างเข้มงวด เรื่องนี้ย่อมไปถึงหูกวนหนิงในทันที
เมิ่งหงเอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า “ฐานที่มั่นหลายแห่งของพวกเราเกือบถูกเปิดโปงอยู่หลายครั้ง เคราะห์ดีที่คนของเราไหวพริบดี อีกทั้งส่วนใหญ่เป็นคนในพื้นที่ จึงหลบพ้นมาได้ หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าจะอันตรายยิ่ง”
“อันตรายหรือ?”
“ไม่ใช่”
กวนหนิงส่ายหน้า “โอกาสของพวกเรามาถึงแล้ว”
“โอกาส? เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น?”
“หรือว่าจะเป็นสงครามกองโจร?”
ฉีเยว่เอ่ยขึ้นว่า “กองทัพศัตรูแยกกำลังออกเป็นหน่วยย่อย เมื่อกองกำลังของพวกเขากระจัดกระจาย ก็เปิดโอกาสให้พวกเราโจมตีทีละหน่วย”
“พวกเรายังได้เปรียบอีกอย่าง”
อู่หยุนเซียวกล่าวต่อว่า “เสบียงของกองทัพเว่ยถูกทำลาย พวกเขาถึงกับกินไม่อิ่ม แล้วยังต้องออกค้นหาอยู่กลางอากาศหนาวเหน็บเช่นนี้ เพียงหนึ่งหรือสองวันยังพอทนไหว แต่หากนานกว่านั้น พวกเขาจะทนไหวหรือ?”
“เกรงว่าพวกเขาคงไม่ตั้งใจค้นหาให้ดี บางทีอาจหลบอยู่ที่ใดสักแห่ง เช่นนี้ย่อมเป็นผลดีต่อพวกเราอย่างยิ่ง”
เมื่อได้ยินถึงตรงนี้ เมิ่งหงก็เข้าใจขึ้นมา
“อากาศหนาวถึงเพียงนี้ ทั้งยังไม่ได้กินอิ่ม เกรงว่าพวกเขาคงเต็มไปด้วยความคับแค้นใจ ภายในกองทัพเองก็อาจเกิดปัญหา”
หลายคนต่างแย่งกันอภิปราย บรรยากาศคึกคักยิ่ง
เมื่อเห็นภาพนี้ กวนหนิงก็รู้สึกยินดีไม่น้อย เขาต้องการให้ลูกน้องรู้จักคิดให้กว้างไกลและตามความคิดของตนทัน ดูจากตอนนี้แล้ว นับว่าไม่เลว