ผู้มาเยือนเป็นชายหนุ่ม อายุเพียงยี่สิบกว่า สวมเกราะแม่ทัพอันสง่างาม รูปร่างสูงตรงดุจสนโบราณ ท่วงท่าแข็งแกร่ง ใต้คิ้วกระบี่คือดวงตาคู่เย็นชา
“แม่ทัพกวนมาแล้ว!”
“แม่ทัพกวน!”
เหล่าขุนนางมากมายพากันเข้ามาต้อนรับ ทว่าเขาเพียงพยักหน้าเล็กน้อย เผยท่าทีหยิ่งทะนงออกมา
“แม่ทัพกวนช่างสง่างามองอาจยิ่งนัก!”
“อายุน้อยเพียงนี้ก็ครองกำลังทหารสามแสนนาย นับเป็นคนแรกในราชวงศ์ต้าคังกระมัง”
“เดิมทีน่าจะมีคนที่อายุน้อยกว่านี้อีกคน แต่คงไม่มีแล้ว...”
มีคนกระซิบวิพากษ์วิจารณ์ ทว่ากลับมิได้ขุ่นเคืองกับความทะนงตนของเขา ด้วยอายุเพียงเท่านี้ก็ครองกำลังทหารสามแสนนาย หากเป็นผู้ใดก็คงมีความหยิ่งผยองอยู่บ้าง
จากนี้ย่อมทราบฐานะของเขาได้ เขาคือกวนจื่ออัน ผู้ได้รับบัญชาให้รับภารกิจในยามคับขันเมื่อหลายเดือนก่อน ได้รับแต่งตั้งเป็นแม่ทัพใหญ่เจิ้นเป่ย และกำลังจะได้รับพระราชทานตำแหน่งใหม่!
“จื่ออันเดินทางมาจากชายแดน ลำบากแล้ว”
เพ่ยกั๋วกง เจิ้งอี้ ถึงกับลุกขึ้นมาต้อนรับ ดึงดูดสายตาผู้คนรอบข้าง
“ท่านผู้นี้คือเพ่ยกั๋วกง ใต้เท้าเจิ้ง”
คนข้างกายแนะนำ
“จื่ออันคารวะใต้เท้า ข้าเคยติดตามบิดาบุญธรรมมาซ่างจิงเมื่อหลายปีก่อน ครั้งนั้นเคยได้ยลโฉมใต้เท้าเจิ้งจากที่ไกล ความสง่างามของท่านยังคงตราตรึงในใจจื่ออันมาจนถึงทุกวันนี้”
กวนจื่ออันกล่าวอย่างนอบน้อมเหมาะสม
คนรอบข้างอดพยักหน้าชื่นชมไม่ได้
“ฮ่า ๆ ผู้ใดว่าคนที่มาจากสนามรบพูดจาไม่เป็น ดูจื่ออันสิ วาจาดีทีเดียว!”
คำพูดนี้ทำให้เจิ้งอี้พึงพอใจอย่างเห็นได้ชัด
เขากวาดตามองคนรอบข้าง ก่อนกล่าวพร้อมรอยยิ้มว่า “อย่ามองว่าจื่ออันยังเยาว์วัย เขาเป็นขุนพลผู้เก่งกล้าอย่างแท้จริง ทั้งบุ๋นและบู๊ล้วนโดดเด่นยิ่งนัก เมื่อกวนฉงซานเกิดเรื่อง เขานำทัพบุกแดนเถื่อนด้วยตนเอง สังหารศัตรูนับหมื่น บีบให้แดนเถื่อนลงนามในสัญญาสงบศึกกับต้าคัง นำความสงบสุขมาสู่ดินแดนทางเหนือ คุณูปการสูงส่ง ผลงานการศึกเลื่องลือ!”