“มาแล้ว!”
“ซื่อจื่อกวนมาแล้ว!”
“เหตุใดถึงยังหาวอยู่เล่า? ซื่อจื่อกวนผู้นี้ช่างไม่ยี่หระเอาเสียเลยกระมัง?”
เมื่อมีคนมองเห็น ก็ร้องอุทานขึ้นทันที
เจินจี้ไคที่กำลังจะประกาศผลชะงักไปเล็กน้อย ทว่าจากนั้นก็แค่นหัวเราะ ไม่ว่าเขาจะมาหรือไม่ ผลลัพธ์ก็เหมือนกัน...
“คนมากมายเพียงนี้เชียว?”
กวนหนิงขยี้ตา
เมื่อคืนกลับไปดึกยิ่งนัก วันนี้จึงตื่นสาย หากจิ่นเยวี่ยไม่เรียก เขาคงนอนเลยเวลาไปแล้ว
ยามนี้เขาตื่นเต็มตาขึ้นมากแล้ว
จัดฉากใหญ่โตเพียงนี้ ย่อมเพื่อโจมตีเขาให้หนักกว่าเดิม ทั้งยังไม่เปิดโอกาสให้เขาพลิกสถานการณ์
ทว่ากวนหนิงมิได้ตื่นตระหนก เขาเตรียมพร้อมไว้เต็มที่ รับรองว่าคนเหล่านี้จะต้องตื่นตะลึง
เมื่อคิดเช่นนั้น กวนหนิงก็ก้าวยาว ๆ เข้าไป พลางกล่าวอย่างวางอำนาจว่า “เริ่มได้หรือยัง?”
“เจ้ามั่นใจถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”
เจินจี้ไคถามอย่างประหลาดใจ
“เริ่มเสียที พอการทดสอบสิ้นสุด ข้ายังต้องกลับไปนอนต่อ”
“ไม่ต้องร้อนใจ ข้ารับรองว่าเจ้าจะได้กลับไปนอนในไม่ช้า หลังจากนั้นก็ไม่ต้องมาอีกแล้ว”
เจินจี้ไคหันไปพยักหน้าให้จูเจี่ยเพื่อส่งสัญญาณ และได้รับคำอนุญาตกลับมา
เขาจึงกล่าวเสียงดังว่า “การทดสอบเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ การทดสอบครั้งนี้มีแปดหมวด เพื่อประหยัดเวลา หมวดแรกคือ...ฝีมือวาดภาพ!”
“ขอให้ซื่อจื่อกวนวาดภาพหนึ่งภาพภายในเวลาสองเค่อ ไม่จำกัดรูปแบบและหัวข้อ เมื่อหมดเวลา ให้ผู้คุมสอบตัดสิน หากวาดไม่เสร็จภายในเวลาที่กำหนด ถือว่าล้มเหลว และการทดสอบทั้งแปดหมวดก็ถือว่าล้มเหลว!”
สิ้นเสียงของเขา เสียงอุทานก็ดังขึ้นรอบด้าน!