“เป็นลมอีกแล้วหรือ?”
“เอ๊ะ? เหตุใดข้าถึงพูดว่า ‘อีกแล้ว’ กัน?”
เมื่อเห็นหลิวเฟิงล้มตึงลงไป ผู้คนต่างตอบสนองเช่นนี้โดยไม่รู้ตัว
ฉากนี้ช่างคุ้นตา
เพราะไม่นานก่อนหน้านี้ ที่หน้าสำนักศึกษาหลวง เติ้งหมิงจื้อก็เป็นเช่นนี้
ทั้งสองคนเหมือนกันไม่มีผิด
ล้วนถูกกวนหนิงทำให้โมโหจนเป็นลม!
ชั่วขณะนั้น ไม่มีใครเข้าไปพยุงหลิวเฟิง ทุกคนกลับจ้องกวนหนิงด้วยความตกตะลึงระคนสงสัย
แม้แต่กวนหนิงเองก็ยังฉงน เจ้าหมอนี่ขี้โมโหถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
แต่ไม่นานเขาก็ยิ้มออกมา สมกับเป็นเติ้งหมิงจื้อรุ่นที่สองจริง ๆ
“เจ้ายังยิ้มออกอีกหรือ?”
สหายคนหนึ่งของหลิวเฟิงเอ่ยขึ้นว่า “พี่หลิวถูกเจ้าทำให้โมโหจนเป็นลมแท้ ๆ เจ้าไม่รู้สึกละอายใจ กลับใจดำอำมหิตถึงเพียงนี้!”
“ใช่!”
คนอื่นพลอยซักถามว่า “เมื่อครู่เจ้ายังข่มขู่หลิวเฟิงอีกด้วย”
“ข้าข่มขู่เขาหรือ?”
กวนหนิงกล่าวเสียงเรียบ “ข้าเพียงพูดว่าเคยตีสุนัขตัวหนึ่งของตระกูลเติ้งจนตาย นี่เรียกว่าข่มขู่แล้วหรือ?”
“หรือพวกเจ้าก็คิดว่าเขาเป็นสุนัขตัวหนึ่งเหมือนกัน?”
วาจาคมคายเช่นนี้ ทั้งยังใจเหี้ยมอำมหิต คำเตือนก็ชัดเจนยิ่ง
ผู้ใดออกหน้าแทนตระกูลเติ้ง ก็จะมีจุดจบเช่นนี้ ผู้คนจึงรู้จักซื่อจื่อกวนผู้นี้แจ่มชัดยิ่งขึ้น…
หลายคนพูดไม่ออก ได้แต่พาหลิวเฟิงจากไป ขณะเดียวกันกวนหนิงก็ซึมซับพลังแค้นเพิ่มขึ้นอีกไม่น้อย
สบายใจจริง ๆ!
กวนหนิงพึงพอใจยิ่งนัก ได้แต่หวังว่าจะมีคนเช่นหลิวเฟิงอีกสักหน่อย
บรรยากาศพลันเงียบงัน ไม่มีผู้ใดรู้ว่าควรพูดอะไร
เรื่องนี้เหลือเชื่อเกินไปจริง ๆ
“ไปกันเถิด”
ในเวลาเดียวกัน เซียวฉี่ องค์ชายสาม ซึ่งอยู่บนชั้นบนของหอคอยก็เอ่ยขึ้นอย่างสงบนิ่ง
ผู้ติดตามไม่กล่าวสิ่งใด เขารู้ว่าจิ้นอ๋องพระองค์นี้อารมณ์ไม่ดี