ผู้คนไม่พอใจเรื่องใด?
แน่นอนว่าย่อมเป็นท่าทีที่มีต่อกวนหนิง
อ๋องเจิ้นเป่ยผู้สืบทอดตำแหน่งอ๋องแล้ว กลับได้เป็นเพียงนายกองพันคนหนึ่งยามออกรบ ทั้งยังนำทหารใหม่ออกศึกไปเพียงห้าพันกว่าคน เมื่อพบข้าศึกแล้วจะเอาชนะได้อย่างไร?
เมื่อมองเช่นนี้ ผลลัพธ์เช่นนี้ก็ไม่ใช่เรื่องน่าประหลาดใจ
สถานการณ์ศึกย่ำแย่ อนาคตน่าเป็นห่วง แต่กลับไม่ใช้กองทัพเจิ้นเป่ย กลับส่งพวกเขาไปปราบโจรหรือ?
นี่มิใช่เรื่องน่าขันหรือ?
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังเป็นราชบุตรเขย แต่งกับองค์หญิงถึงสองพระองค์ กลับไม่ได้รับแม้แต่การคุ้มครองขั้นพื้นฐาน
ครานี้ยังมีองค์หญิงร่วมทางด้วย ทว่าท่าทีก็ยังเย็นชาเช่นเดิม
พวกเขาไม่เข้าใจ และไม่อาจทำใจยอมรับได้
หากให้กวนหนิงนำกองทัพเจิ้นเป่ยออกรบ จะเกิดเรื่องเช่นนี้ได้หรือ?
ความไม่พอใจที่ผู้คนสั่งสมมานานค่อย ๆ ปะทุ จากที่โกรธแต่ไม่กล้าพูด กลายเป็นกล้าเอ่ยออกมาตรง ๆ!
ทั่วทุกตรอกซอกซอยต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ ประชาชนล้วนโศกเศร้า
แม้ยังไม่มีข่าวยืนยันส่งกลับมา แต่ทุกคนต่างรู้ว่ากวนหนิงคงสิ้นชีพแล้ว…
“ข้ายังจำได้ราง ๆ ว่าปีก่อนทูตแคว้นเว่ยมาเยือน อ๋องเจิ้นเป่ยแสดงฝีปากในการโต้วาทีธรรมที่วัดหานซาน ช่างสมกับเป็นยอดคนแห่งต้าคัง บัดนี้กลับต้องมาสิ้นชีพตั้งแต่วัยเยาว์…เขาถูกคนปองร้ายจนตาย!”
สำนักศึกษาหลวง หอคีตกวี
กวีเอกตู้ซิวไฉมีสีหน้าเดือดดาลอยู่หน้าหอ
“หอคีตกวีของเรา ต้องสูญเสียอัจฉริยะผู้ยิ่งใหญ่ไปคนหนึ่งแล้ว!”
ผู้หนึ่งกุมศีรษะด้วยความอาลัย
แม้กวนหนิงจะอยู่ในสำนักศึกษาหลวงเพียงช่วงสั้น ๆ แต่ก็ฝากบทกวีอันเป็นอมตะไว้หลายบท ทั้งยังมีชื่อเสียงอย่างยิ่ง
ยามนี้กลับประสบเหตุไม่คาดฝัน ผู้คนมากมายจึงพากันโศกเศร้า