โลหิตกระเซ็นเปื้อนทั่วร่าง ทั้งยังเปรอะใบหน้าและหยดลงตรงมุมปาก รสชาติคาวเค็มจาง ๆ
กวนหนิงพลันรู้สึกคลื่นเหียนขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ คล้ายจะอาเจียน ทว่าเขาฝืนข่มมันลงไป
"สังหาร!"
เขาตะโกนลั่น เพื่อขจัดความไม่สบายกายที่ถาโถมเข้ามา
ดาบใหญ่ในมือพลิกกลับ ฟันเข้าใส่ทหารเว่ยอีกคน ทหารผู้นั้นคาดไม่ถึงว่ากวนหนิงจะห้าวหาญถึงเพียงนี้ จึงชะงักไปเล็กน้อย ทว่าเขาตอบสนองได้ว่องไว ยกอาวุธขึ้นปัดป้อง
แต่สีหน้ากลับแปรเปลี่ยนเป็นตื่นตะลึงในพริบตา อาวุธในมือหลุดกระเด็นไปอย่างควบคุมไม่ได้ ก่อนถูกกวนหนิงสังหาร!
เพียงชั่วครู่ กวนหนิงก็สังหารคนไปสองคน กองทัพเว่ยจึงหันมาสนใจเขาทันที ผู้คนจำนวนมากขึ้นกรูกันเข้าล้อมกวนหนิง
"มัวยืนรออะไรอยู่ หยิบอาวุธขึ้นมา สังหารพวกมันให้ข้า!"
ฉีเยว่ตะโกนลั่น
"สังหาร!"
เมื่อมีทหารใหม่อยู่ด้านหลังคอยหนุนใจ ความห้าวหาญของกวนหนิงคงกระตุ้นพวกเขาให้ฮึกเหิมขึ้น ไม่หวาดกลัวเหมือนก่อนอีกต่อไป ต่างถืออาวุธกล้าเข้าโจมตี
การรบประชิดตัวเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ
เสียงต่อสู้ เสียงตะโกน และเสียงร้องโหยหวนดังก้องระคนกัน
"จิ่นเยวี่ย เจ้าไปคุ้มครองกวนหนิง"
หย่งหนิงมองกวนหนิงที่กำลังถูกคนห้าคนรุมโจมตีพร้อมกัน สีหน้ากังวลอย่างยิ่ง
"แต่ท่านอ๋องกำชับให้ข้าคุ้มครองความปลอดภัยขององค์หญิง ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม"
"ทางนี้มีกองกำลังของพวกเราอยู่ อีกทั้งข้าก็มีวรยุทธ์"
"เช่นนั้นโปรดระวังตัวด้วยเพคะ"
จิ่นเยวี่ยเองก็เป็นห่วงกวนหนิงยิ่งนัก
"อืม"
"หากท่านอาจารย์อู้คงอยู่ที่นี่ก็คงดี"
จิ่นเยวี่ยถอนหายใจ นางรู้ดีว่าศิษย์ผู้นี้ของกวนหนิงเก่งกาจเพียงใด