“ใช่”
หลวงจีนชราตอบว่า “ผู้คนมีนับหมื่น เหตุผลที่มาขอคำทำนายก็แตกต่างกัน แต่เซียมซีมีเพียงร้อยใบ จึงไม่อาจครอบคลุมได้ทุกเรื่อง หากรู้วันเดือนปีเกิดและยามเกิด ก็จะทำนายได้แม่นยำยิ่งขึ้น”
“ประสกยังมีข้อสงสัยใดอีกหรือไม่?”
หลวงจีนชราผู้นี้มีจรรยาบรรณในการประกอบอาชีพสูงยิ่ง
“ข้า...”
กวนหนิงกำลังจะเอ่ยปาก
“ประสกเป็นเพียงผู้ติดตาม การเสี่ยงเซียมซีเป็นเรื่องส่วนตัว โปรดรออยู่ด้านนอกเถิด”
เซวียนหนิงหันกลับมาส่งสัญญาณด้วย นางไม่อยากให้เขาเห็น
“ก็ได้”
กวนหนิงเต็มไปด้วยความเคลือบแคลง
ที่แผงแห่งหนึ่งบนถนน เขาได้รู้ว่าการใส่ถั่วแดงไว้ในปากศพเป็นพิธีกรรมทางพุทธศาสนา หมายถึงการช่วยให้ผู้ตายหลุดพ้น
ส่วนการเสี่ยงเซียมซีครั้งนี้ เขาก็ได้ข้อมูลอีกอย่างหนึ่ง
ผู้มาขอเซียมซีที่นี่ทุกคนจะบอกวันเดือนปีเกิดและยามเกิด เช่นนี้ก็สามารถเลือกเป้าหมายที่ตรงตามต้องการได้อย่างแม่นยำ
การลงมือฆ่าก็ง่ายดายยิ่ง
หาเหตุผลสักข้อหนึ่ง ชักชวนไปยังสถานที่ใดสักแห่งในวัดแล้วลงมือ หรือไม่ก็นัดไปยังสถานที่ลับตาอื่น
เพียงบอกว่าตอนแก้เซียมซีพบว่ามีเคราะห์เลือดตกยางออก อีกฝ่ายย่อมเชื่อสนิทใจ เท่านี้ก็ฆ่าคนได้โดยไม่มีผู้ใดล่วงรู้
เป็นเช่นนี้หรือ?
สถานที่สำคัญทางพุทธศาสนา วัดหลวงประจำแคว้นแท้ ๆ กลับกลายเป็นสถานที่ฆาตกรรมหรือ?
ถึงขั้นปล่อยให้เลือดไหลออกจนหมดอย่างโหดเหี้ยมเช่นนั้น?
แรงจูงใจเล่า?
เหตุใดจึงต้องทำเช่นนี้?
กวนหนิงขมวดคิ้วแน่น
นี่เป็นเพียงข้อสันนิษฐาน ยังขาดหลักฐานที่เป็นรูปธรรม
ต้องไปถามโม่เซวียนดูว่านางมีเบาะแสใหม่บ้างหรือไม่
กวนหนิงครุ่นคิด