ผู้คนที่มาสักการะหลั่งไหลมารวมตัว เสียงอื้ออึงดังเซ็งแซ่
สมกับเป็นวัดหลวง มีผู้ศรัทธาในพระพุทธองค์บางคนเริ่มคุกเข่าคารวะมาตั้งแต่เชิงเขา
กวนหนิงคอยประคองสตรีหลายคน เดินขึ้นบันไดมาถึงหน้าวัดหานซาน
ประตูวัดใหญ่โต ทว่ายามนี้กลับถูกผู้คนเบียดเสียดจนแน่นขนัด หน้าประตูมีพระสงฆ์หลายรูป และยังมีกล่องวางอยู่หลายใบ
“นี่หมายความว่าอย่างไร? วัดยังเก็บเงินค่าเข้าด้วยหรือ?”
กวนหนิงรู้สึกว่าเปิดหูเปิดตายิ่งนัก
หรือที่นี่จะกลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวไปแล้ว?
“คำกล่าวของประสกผู้นี้ไม่เหมาะสม พิธีมหาทานกำลังจะจัดขึ้น ผู้คนที่เดินทางมายังวัดหานซานจึงเพิ่มขึ้นอย่างมาก...”
พระรูปหนึ่งซึ่งสวมจีวรเนื้อหยาบประสานมือกล่าว พวกเขานั่นเองที่ขวางผู้คนไว้
“เพราะอย่างนั้นจึงเก็บเงินค่าเข้า?”
กวนหนิงเอ่ยขัดขึ้นทันที
“นี่มิใช่เงินค่าเข้า แต่เป็นเงินทำบุญบูชาธูป”
“แล้วต้องทำบุญเท่าใด?”
“สุดแท้แต่ศรัทธา ผู้มีจิตศรัทธามากก็ทำบุญมากหน่อย”
กวนหนิงหัวเราะ
ศรัทธาแล้วสมปรารถนา หรือมีเงินแล้วสมปรารถนากันแน่?
“เช่นนั้นข้าให้เพียงหนึ่งเฉียนก็ได้กระมัง?”
กวนหนิงลูบคลำตัว เขาไม่เคยชินกับการพกเงินติดตัว
“ข้ามีเจ้าค่ะ”
เซวียเหยามักซื้อของกินเล่นอยู่บ่อย ๆ จึงพกเงินย่อยติดตัวไว้
กวนหนิงรับเงินมาหนึ่งเฉียน แล้วโยนลงกล่องรับเงินทันที
“ไปกันเถิด”
เขาสัมผัสได้ทันทีถึงพลังแค้นที่แผ่ออกมาจากร่างพระสงฆ์
ที่แท้ก็ต้องการเก็บเงินนี่เอง
กวนหนิงไม่ใส่ใจ จูงคนหลายคนเตรียมเดินเข้าประตู
“ฮ่า ๆ ซื่อจื่อแห่งจวนอ๋องเจิ้นเป่ยผู้สูงศักดิ์ เจ้าของห้างสกุลกวน ที่แท้กลับตระหนี่ถึงเพียงนี้ โยนเงินลงไปแค่หนึ่งเฉียนก็คิดจะเข้าวัดหานซานแล้วหรือ?”