กวนหนิงเอ่ยจบ ก็พลันสัมผัสได้ถึงความขุ่นแค้นอันรุนแรง โดยเติ้งหมิงจื้อมีมากที่สุด
บรรยากาศเงียบงันลงชั่วขณะ สายตาทุกคู่ล้วนจับจ้องไปยังร่างกวนหนิง
ถึงกับพูดเช่นนี้ออกมาได้หรือ?
นี่มันจงใจหาเรื่องชัด ๆ!
ทุกคนต่างรู้ว่าพรุ่งนี้เติ้งหมิงหย่วนจะถูกเนรเทศ แต่ไม่มีใครเอ่ยถึงเรื่องนี้ ทว่าเจ้ากลับบอกว่าเป็นงานเลี้ยงส่ง
ถ้อยคำเสียดสีนี้ช่างรุนแรงยิ่งนัก!
ไป๋หย่งเบิกตากว้าง ซื่อจื่อผู้นี้กล้าพูดจริง ๆ ช่างกำเริบเสิบสานไร้ขอบเขต นี่มันสถานที่แบบใดกัน?
"กวนหนิง เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไร!"
เติ้งหมิงจื้อตวาด สีหน้าพลันแดงก่ำ แต่เดิมพวกเขาก็ระแวดระวังไม่ให้ใครพูดถึงเรื่องนี้อยู่แล้ว บัดนี้กวนหนิงกลับเอ่ยขึ้นต่อหน้าทุกคน นี่มิใช่ตบหน้ากันหรอกหรือ?
"ไม่ใช่หรือ?"
กวนหนิงแสร้งทำสีหน้าไร้เดียงสาแล้วเอ่ยว่า "เมื่อคืน คนที่พวกท่านส่งมามอบเทียบเชิญบอกข้าไว้ คล้ายจะชื่อไป๋หย่งกระมัง"
"เจ้า... ใส่ร้ายข้าชัด ๆ!"
ไป๋หย่งแทบจะโกรธจนเป็นลม
ข้าพูดเสียเมื่อไร เจ้าช่างร้ายกาจเกินไปแล้ว!
ความขุ่นแค้นนี้รุนแรงยิ่งนัก มากกว่าทุกคนในงานเสียอีก
กวนหนิงแทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่ แต่ก็ยังแสร้งทำท่าฉงน
"เอ๊ะ? มิใช่ท่านพูดหรือว่าวันนี้จัดงานเลี้ยงส่งให้พี่หมิงหย่วน?"
กวนหนิงมองเขา
"ข้า..."
ไป๋หย่งโกรธจนหน้าซีด
"ข้าเคยพูดเช่นนั้นเมื่อใด? อีกอย่าง ในเทียบเชิญก็ระบุไว้แล้ว"
"เทียบเชิญหรือ? เมื่อคืนข้านอนแต่หัวค่ำ จึงลืมอ่าน อีกอย่าง ท่านบอกข้าแล้ว ข้าจะอ่านไปทำไมอีก?"
ไป๋หย่งโกรธจนตัวสั่น ตั้งแต่ต้นจนจบก็เป็นเจ้าพูดทั้งนั้น หากอธิบายเรื่องนี้ไม่กระจ่าง คุณชายใหญ่ต้องจัดการข้าจนตายแน่!
"ข้า... ข้า..."