ภายในลานพลันเงียบงัน ทุกคนยังตั้งตัวไม่ทัน นี่เอาจริงหรือ?
เห็นเพียงมือปราบสองนายกดแขนเซวียเจี้ยนจงจากด้านหลัง มือปราบอีกนายหนึ่งคล่องแคล่วยิ่ง ใช้เชือกเส้นหนึ่งมัดเขาไว้ เพียงชั่วครู่เขาก็ขยับเขยื้อนไม่ได้
“เจ้า...”
เซวียเจี้ยนจงเองก็ตะลึงงัน
ผู้ที่ได้สติเป็นคนแรกกลับเป็นเติ้งหมิงจื้อ เขาเคยติดต่อกับกวนหนิงอยู่หลายครั้ง พอเห็นสถานการณ์เช่นนี้ก็รู้สึกได้ว่าท่าไม่ดี
“กวนหนิง เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ? รู้หรือไม่ว่ากำลังทำอะไรอยู่?”
เติ้งหมิงจื้อฉวยโอกาสนี้ไว้ได้ในที่สุด จึงตะโกนขึ้นเสียงดัง เสียงนั้นทำให้ทุกคนได้สติกลับคืนมา
“กวนหนิง เจ้าช่างกล้านัก!”
“เจ้ากล้าจับคุณชายเซวียเชียวหรือ?”
เสียงตวาดดังขึ้นต่อเนื่องไม่ขาดสาย
“เจ้ากล้าจับข้าหรือ?”
“ฮ่า ๆ เจ้ากล้าจับข้าหรือ?”
“กวนหนิง เจ้าแน่ใจหรือว่าคิดถึงผลที่จะตามมาแล้ว?”
เซวียเจี้ยนจงไม่ดิ้นรนและไม่โกรธ กลับยังหัวเราะออกมาได้ แววตาเปี่ยมด้วยความดูแคลน
เห็นได้ชัดว่าเขาถือตนในฐานะชาติกำเนิด จึงไม่หวาดกลัวสิ่งใด
“เจ้านี่มันเดรัจฉานแท้ ๆ ยังหัวเราะออกมาได้อีกหรือ?”
“กวนหนิง เจ้าจบเห่แล้ว ไม่มีผู้ใดช่วยเจ้าได้หรอก ซื่อจื่อไร้ค่าอย่างเจ้า ซื่อจื่อผู้ตกอับ ยังกล้าล่วงเกิน...”
“เพียะ!”
เซวียเจี้ยนจงยังพูดไม่ทันจบ กวนหนิงก็เดินเข้าไปตบหน้าเขาฉาดหนึ่ง
“เจ้าไม่ใช่หรือที่ปล่อยข่าวว่าจะหาเรื่องข้า? บัดนี้ข้ามาหาเรื่องเจ้าแล้ว เจ้าจะทำอะไรได้?”
“อยู่ให้สงบเสงี่ยมเสีย ยังจะได้เจ็บตัวน้อยลง!”
ฝ่ามือนี้ทำให้เซวียเจี้ยนจงมึนงง ทั้งยังทำให้ทุกคนตะลึง แม้แต่มือปราบสองนายก็ยังเปลือกตากระตุก
คนผู้นี้ช่างเหี้ยมเกินไปจริง ๆ ทั้งยังกล้าบ้าบิ่นยิ่งนัก!