ม้าขาวหนึ่งตัว ม้าดำสิบเอ็ดตัวออกมาจากกรมสืบจับ
“พวกเราจะไปจับผู้ใด?”
ชายหนุ่มผู้หนึ่งเอ่ยถาม ผิวของเขาคล้ำเล็กน้อย ให้ความรู้สึกสุขุมหนักแน่น
“จริงสิ ข้าชื่อเว่ยหลิง”
คนอื่น ๆ ต่างจูงม้ามารวมตัวกัน
“ไปสำนักศึกษาหลวง”
กวนหนิงสอบถามลู่จวิ้นเยี่ยนจนรู้ความแล้ว เซวียเจี้ยนจงคิดว่าเขาเป็นต้นเหตุที่ทำให้จูเจี่ยถูกใส่ร้ายจนถูกลดตำแหน่ง จึงประกาศออกมาว่าจะจัดการเขา ช่วงหลายวันนี้จึงเฝ้ารออยู่ที่สำนักศึกษาหลวง
“ไปจับคนที่สำนักศึกษาหลวงหรือ?”
คนหลายคนสบตากัน สถานที่เช่นนั้นพวกเขาย่อมรู้จักดี อีกทั้งคนที่ต้องจับยังเป็นเซวียเจี้ยนจงอีกด้วย
นี่ช่าง...
“อะไร? ไม่กล้าไปหรือ?”
กวนหนิงเอ่ยว่า “ข้าบอกพวกเจ้าไว้ก่อน หากไม่กล้าไปก็ไม่ต้องไป อย่าไปแล้วทำให้ข้าขายหน้า”
“เหตุใดต้องไม่กล้าไปด้วย?”
“ใช่แล้ว พวกเราไม่มีอะไรต้องกลัวเสียหน่อย”
“เซวียเจี้ยนจงก่อกรรมทำชั่วมามากมาย สมควรถูกลงโทษตั้งนานแล้ว”
เสียงเห็นพ้องดังขึ้นต่อเนื่อง
ดูท่าคนเหล่านี้จะมีความเที่ยงธรรมและยึดมั่นในหน้าที่ไม่น้อย
“ดี!”
กวนหนิงเอ่ยว่า “พวกเจ้าทำตามคำสั่งก็พอ ผลที่ตามมาทั้งหมดข้าจะรับผิดชอบเอง ข้าต้องการเพียงอย่างเดียว ลงมือให้รวดเร็ว!”
“จับตัวเขากลับมาโดยตรง หากปล่อยให้ล่าช้า เกรงว่าจะจับตัวยาก”
“รับทราบ”
เรื่องเช่นนี้จำเป็นต้องจู่โจมอย่างฉับพลัน
กวนหนิงไม่รู้จักคนใต้บังคับบัญชาทั้งหลาย และไม่คุ้นเคยกับพวกเขา จึงทำได้เพียงค่อย ๆ ทำความรู้จักไป
“ออกเดินทาง!”
ม้าสิบสองตัวแม้ไม่มาก แต่ก็ดูองอาจน่าเกรงขามยิ่ง