เจิ้งอี้เงยหน้าขึ้น เห็นกวนหนิงมองเขาด้วยแววตาเย็นชา อีกฝ่ายไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย ไม่มีทีท่าว่าจะขัดขวางเขา
เขายิ่งเข้าใจเรื่องนี้ชัดเจน
ซองจดหมายถูกวางไว้ตรงหน้าเขาโดยเจตนา เป็นการหยั่งเชิงปฏิกิริยาของเขา...
แต่จะข่มใจให้นิ่งได้อย่างไร?
เขาเคยส่งจดหมายติดต่อกับซ่งเฉิงจริง โดยมีผู้ตายแทนประจำตระกูลเป็นคนส่งให้ หากกวนหนิงนำออกมาเปิดโปงต่อหน้าผู้คนมากมาย แล้วเรื่องนี้เป็นที่ประจักษ์ เขาย่อมไม่มีทางรอดพ้นไปได้โดยไม่บาดเจ็บ
ทว่าหากทำลายหลักฐานได้ ด้วยฐานะของเขา อีกทั้งยังมีฝ่าบาทคอยคุ้มครอง ก็ยังพอมีทางพลิกสถานการณ์...
นี่คือปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นโดยสัญชาตญาณ
เขาตื่นตระหนกขึ้นมาจริง ๆ
สาเหตุหลักเป็นเพราะกวนหนิงเลือกจังหวะได้เหมาะเจาะเกินไป
ขุนนางทั้งฝ่ายบู๊และฝ่ายบุ๋นทั่วราชสำนักล้วนอยู่ที่นี่ เรื่องนี้ย่อมปิดบังไม่มิด
ข้อหาคบคิดกับศัตรูต่างแคว้น ลอบปองร้ายอ๋องเจิ้นเป่ยผู้ครองบัลลังก์อยู่ในปัจจุบัน เป็นความผิดที่ไม่มีผู้ใดแบกรับไหว...
แต่ยามนี้ ต่อให้มีหลักฐานหรือไม่ ดูเหมือนจะไม่สำคัญแล้ว
ปฏิกิริยาของเขาได้บอกทุกอย่างออกมาแล้ว
รอบด้านเงียบงัน สายตาของทุกคนจับจ้องไปยังเจิ้งอี้
มีทั้งความประหลาดใจ ความเคียดแค้น ความเย็นชา และความรู้สึกซับซ้อน...
ไม่มีผู้ใดกล้าพูดแทนหรือแก้ต่างให้เขา เมื่อเรื่องเช่นนี้ถูกเปิดโปงแล้ว ผู้ใดก็ไม่กล้าล่วงเกินข้อห้ามร้ายแรง...
ดวงตาของกวนหนิงเย็นเยียบ
เขาคาดเดาถูกแล้ว
ผู้บงการเบื้องหลังเป็นเจิ้งอี้จริง ๆ
เขาไม่ได้มีหลักฐานว่าคนผู้นี้ติดต่อกับซ่งเฉิง เมื่อครู่เพียงแสร้งหลอกล่อเท่านั้น ภายใต้คำพูดบีบคั้นอย่างต่อเนื่อง เจิ้งอี้ก็เสียท่าจนลนลานไปหมด
เขาสูญเสียความสุขุมที่เคยมี เหลือเพียงปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณ...