หลังจากลู่จ้าวหลิงถามออกมา สายตาของทุกคนในที่นั้นก็จับจ้องไปยังร่างของกวนหนิง นี่ก็เป็นข้อสงสัยที่ใหญ่ที่สุดในใจพวกเขาเช่นกัน
แต่งกลอนสี่บทกับคำร้องหนึ่งบทติดต่อกัน มิใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะทำได้ หากแพร่งพรายออกไป ย่อมสร้างความตื่นตะลึงไปทั่วเมืองซ่างจิงเป็นแน่
แต่หากกล่าวว่าเป็นผลงานของซื่อจื่อกวน กลับชวนให้กังขาอยู่หลายส่วน
กวนหนิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนกล่าวอย่างเป็นธรรมชาติว่า “ที่จริงข้าเคยศึกษามาบ้าง เพียงแต่วันนี้ถูกบีบคั้น อีกทั้งเมื่อเห็นภาพเหมยกลางลมหนาวและหิมะบนฉากบังลม ก็เกิดความรู้สึกขึ้นในใจ ความคิดพรั่งพรูดุจน้ำพุ...”
คำอธิบายนี้ฟังขึ้นอยู่บ้าง
ซื่อจื่อกวนมีประสบการณ์แต่งกลอนจริง ทว่าส่วนใหญ่ล้วนแต่งในหอคณิกาและสถานเริงรมย์
อีกอย่าง การแต่งกลอนก็ให้ความสำคัญกับสภาพแวดล้อมและแรงบันดาลใจจริง ๆ
อยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ ถูกผู้คนสงสัย แล้วเกิดแรงบันดาลใจพลุ่งพล่านขึ้นมา... ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
คงอธิบายได้เพียงเท่านี้ แม้จะฟังดูฝืนอยู่บ้าง
แต่ไม่ว่าจะมองอย่างไร ก็ยังรู้สึกยากจะเชื่ออยู่ดี
ซื่อจื่อเจ้าสำราญพลันกลายเป็นกวีผู้ยิ่งใหญ่ เรื่องเช่นนี้ช่างเหลือเชื่อยิ่งนัก
เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ถูกซักถามมากไปจนเผยพิรุธ กวนหนิงจึงคิดจะขอตัวกลับ
“เวลาล่วงมามากแล้ว ข้าคงไม่รบกวนต่อ ขออำลาก่อน”
“อยู่ต่ออีกสักครู่เถิด กลอนหลายบทเมื่อครู่ยังมีจุดที่ข้าไม่เข้าใจ”
แม้หลูเหิงจะทำการค้า แต่ก็ชื่นชอบบทกวีและดอกเหมยเช่นเดียวกับบิดา
“วันนี้ดึกแล้ว วันหน้าค่อยมาใหม่”
กวนหนิงยืนกรานจะกลับ สุดท้ายก็จากไป โดยมีหลูเหิงออกมาส่งด้วยตนเอง
ดูท่ากลอนหลายบทนี้จะทำให้เขาได้รับความประทับใจไม่น้อย จนอีกฝ่ายมองเขาใหม่