“ใต้เท้าเติ้งมาแล้วหรือ?”
กวนหนิงเอ่ยถามอย่างไม่ใส่ใจ มือยังคงค้นหาบางสิ่งบนโต๊ะที่เต็มไปด้วยข้าวของระเกะระกะ
“เจ้ากำลังหาอะไร?”
เติ้งชิวถาม ทว่ามือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกำมีดบินเล่มหนึ่งไว้แน่น นั่นคือมีดบินรูปใบหลิว
ยามนี้เป็นยามอิ๋น ภายนอกเงียบสงัด มีเพียงคนเฝ้าอยู่ตรงปากทางเข้าลานเรือน ท่ามกลางความมืดมิด ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นว่าเขามาถึง
เขาต้องสังหารกวนหนิงให้เร็วแล้วจากไป แม้จะเสี่ยงอยู่บ้าง แต่เขามีเพียงทางเดิมพันเท่านั้น
ไม่มีผู้ใดสงสัยเขา เขามาจากตระกูลบัณฑิต เรื่องนี้ทุกคนล้วนรู้ดี…
ดังนั้นจึงไม่ควรพูดจาไร้สาระ ต้องลงมือให้เด็ดขาดฉับไว
“ยังขาดหลักฐานสำคัญอีกชิ้นหนึ่ง หากหาเจอ ก็จะพิสูจน์ได้ว่าใครคือฆาตกร ข้ารู้สึกว่ามันน่าจะอยู่กับหลางจงว่าน”
กวนหนิงกล่าวอย่างฉงน “แต่หาไม่เจอ”
“เป็นสมุดบันทึกเล่มหนึ่งหรือ?”
กวนหนิงเงยหน้าขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
“อย่าเข้าใจผิด ก่อนเจ้ามาถึง ข้าตรวจสอบเรื่องนี้แล้ว”
เติ้งชิวเอ่ย “ว่านเจิ้งเย่มีนิสัยจดบันทึก คนในกรมกลาโหมต่างรู้กัน…”
“ดูเหมือนใต้เท้าเติ้งจะรู้เรื่องไม่น้อยเลยนะ”
กวนหนิงลอบระแวดระวัง
เขารู้สึกว่าเติ้งชิวกำลังจะลงมือ มิฉะนั้นคงไม่พูดเช่นนี้
“ข้ายังรู้อีกว่าเจ้าหาไม่เจอ”
“เพราะเหตุใด?”
กวนหนิงเงยหน้าขึ้น
“ฟึ่บ!”
ในยามนั้นเอง เติ้งชิวยกมือขวาขึ้น มีดบินรูปใบหลิวเล่มหนึ่งพุ่งตรงเข้าใส่กวนหนิง
“เพราะเจ้ากำลังจะตาย”
เขาพึมพำ
เขาอยู่ตรงประตู ส่วนกวนหนิงอยู่หลังโต๊ะ ระยะใกล้เพียงนี้เขามั่นใจเต็มเปี่ยม วันนั้นที่สังหารว่านเจิ้งเย่ก็เป็นฉากเช่นเดียวกัน