สีหน้าของเติ้งชิวเปลี่ยนไปทีละน้อยอย่างเห็นได้ชัด คำพูดเหล่านี้สร้างความกระทบกระเทือนแก่เขาไม่น้อย ทั้งยังฉีกหน้ากากที่เขาสวมไว้ออกจนหมดสิ้น…
“แน่นอนว่าโทษหนักที่สุดของเจ้า มิใช่การฆ่าคน แต่เป็นเพราะเจ้าเป็นเศษซากที่จักรพรรดิองค์ก่อนทิ้งไว้”
สี่คำสุดท้าย กวนหนิงกระซิบข้างหูเขา ไม่ให้ผู้อื่นได้ยิน ทำให้สีหน้าของเติ้งชิวยิ่งย่ำแย่ลง
กวนหนิงลุกขึ้น เขารู้ว่ามหาวิกฤตในวงขุนนางกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว
รองเจ้ากรมกลาโหมซ้าย ขุนนางขั้นสาม ตำแหน่งสูงอำนาจมาก นี่คือต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง รอบกายเขามีผู้คนพึ่งพาอาศัยอยู่มากมายเพียงใด
ในกรมกลาโหมมีเศษซากของจักรพรรดิองค์ก่อนมากมายถึงเพียงนี้ ย่อมแยกไม่ขาดจากเติ้งชิว นี่ยังเป็นเพียงสิ่งที่ปรากฏต่อหน้า ส่วนเบื้องหลังยังไม่รู้ว่ามีอีกมากเท่าใด…
ผู้ใดก็ตามที่ต้องสงสัย ล้วนจะถูกสอบสวนอย่างละเอียด เพราะนี่คือกลุ่มกบฏที่คิดฟื้นฟูราชวงศ์เก่า
เมื่อเทียบกับเรื่องนี้ การลดอำนาจอ๋องตามหัวเมืองย่อมกลายเป็นเรื่องเล็กน้อยไปทันที อะไรสำคัญกว่าอะไร เชื่อว่าฮ่องเต้หลงจิ่งย่อมมีคำวินิจฉัยของพระองค์เอง
เรื่องนี้เป็นประโยชน์ต่อเขาอย่างยิ่ง นับว่าได้ประโยชน์หลายทางในคราวเดียว…
ฮ่องเต้หลงจิ่งกำลังตบหน้าตนเอง ขุนพลคนสำคัญที่พระองค์แต่งตั้งให้จัดการลดอำนาจอ๋องตามหัวเมือง กลับเป็นเศษซากของจักรพรรดิองค์ก่อนงั้นหรือ?
นี่มันช่างเป็นเรื่องน่าขันที่สุดในใต้หล้า
“เรื่องนี้…เป็นไปได้อย่างไร?”
ในยามนั้นเอง สวีฉางอิงพาขุนนางกลุ่มหนึ่งเข้ามา ตอนเกิดการปะทะกันเมื่อครู่ พวกเขาก็อยู่ด้านนอกและเห็นเหตุการณ์อย่างชัดเจน
กวนหนิงแจ้งให้พวกเขาทราบล่วงหน้า ก็เพื่อให้คำพูดของเขามีน้ำหนักยิ่งขึ้น