บทที่ 147 กำลังจะปิดตาข่าย
กวนหนิงตัดสินใจแน่วแน่แล้ว ทว่ายังต้องวางแผนให้รอบคอบ
หลังหารือกับโม่เซวียนเสร็จ ฟ้าก็ใกล้สางแล้ว เขาอดหลับอดนอนมาตลอดทั้งคืน
แน่นอนว่า ยังมีคนอีกมากที่อดหลับอดนอนตลอดคืนเช่นกัน
เมื่อฟ้าสาง เขาก็กลับไปพักผ่อน แต่กำชับว่าห้ามผู้ใดออกไป คนทั้งหมดต้องอยู่ในกองคลังอาวุธ
มีทั้งราชโองการและทหารองครักษ์คอยเฝ้าระวัง ไม่มีผู้ใดได้รับการยกเว้น
เวลานี้ ข่าวแพร่สะพัดไปทั่วกรมกลาโหมแล้วว่า ในคืนเดียวกองคลังอาวุธมีคนตายเพิ่มอีกสองคน หนึ่งในนั้นยังเป็นหลางจงด้วย
ถึงยามนี้ ไม่มีผู้ใดเห็นว่าเรื่องนี้เป็นคดีธรรมดาอีกต่อไป
คนหลายคนที่กวนหนิงเคยสืบเรื่องก่อนหน้านี้ต่างเสียชีวิต เกรงว่าเรื่องนั้นคงมิใช่ข่าวลือไร้ที่มา
กองคลังอาวุธถูกปิดกั้น แม้แต่สวีฉางอิงเจ้ากรมกลาโหมก็ทำได้เพียงให้ความร่วมมือ
แน่นอนว่า ผู้ที่อึดอัดใจที่สุดคือเติ้งชิว และเขาก็เป็นคนที่กระวนกระวายที่สุดเช่นกัน
การกระทำของกวนหนิงดูเหมือนเป็นเรื่องปกติ ทว่าเขากลับรู้สึกว่าอีกฝ่ายจงใจเล่นงานตน
หรือว่าเริ่มสงสัยแล้ว?
สีหน้าของเติ้งชิวแปรเปลี่ยนไม่แน่นอน เขาครุ่นคิดว่าตนมีจุดใดบกพร่องหรือไม่
ดูคล้ายไม่มีข้อบกพร่อง ทว่านั่นกลับเป็นข้อบกพร่องที่ใหญ่ที่สุด
เพราะต้องปกปิดและกำจัดภัยแฝง เขาจึงจำต้องสังหารคนทีละคน กลับยิ่งทำให้เรื่องราวบานปลายขึ้นเรื่อย ๆ
ควรทำอย่างไรดี?
เขาไม่แน่ใจว่ากวนหนิงล่วงรู้เรื่องไปมากเพียงใด
เขาถูกกักอยู่ที่นี่ กลับไปก็ไม่ได้ วางแผนการใดก็ไม่ได้
เติ้งหมิงจื้อบุตรชายของเขาจะถูกสืบพบหรือไม่?