คำถามนี้ทำให้อู๋ชิงคุนถึงกับงุนงง อันที่จริงทุกคนในที่นั้นล้วนรู้ดีว่า ระหว่างการไต่สวน วิธีที่ใช้กันมากที่สุดก็คือการลงทัณฑ์ ทว่าในยุคนี้ไม่มีการบังคับใช้กฎหมายอย่างอารยะอยู่แล้ว
แต่เรื่องนี้ก็ขึ้นอยู่กับตัวบุคคลด้วย
ฐานะของเซวียเจี้ยนจงนั้นพิเศษ หากลงทัณฑ์เขา ย่อมเป็นการหาเรื่องใส่ตัวอย่างแน่นอน ต่อให้ท้ายที่สุดเขาลงนามประทับตรานิ้วมือ ก็ยังมีเหตุผลให้ล้มล้างคำให้การได้...
กวนหนิงไม่มีทางทำเรื่องโง่เขลาเช่นนั้น ให้ผู้อื่นจับจุดอ่อนได้อย่างไร
“ข้ารับรองได้ว่า ระหว่างการไต่สวน ข้าไม่ได้ใช้บทลงโทษทางอาญาใดๆ!”
ไม่ได้ใช้บทลงโทษ เพียงใช้กลอุบายเล็กน้อยเท่านั้น
แน่นอนว่าเขาไม่ได้กล่าวเรื่องนี้ออกมา
“ดังนั้น นี่ก็คือผลสรุปสุดท้าย”
กวนหนิงกล่าวเสียงขรึม “เซวียเจี้ยนจงก่อกรรมทำเข็ญมามาก หากคนเช่นนี้ยังไม่ถูกลงโทษ แล้วความยุติธรรมอยู่ที่ใด กฎหมายอยู่ที่ใด!”
นี่คือการแสดงจุดยืนครั้งสุดท้าย
“การไต่สวนทั้งหมดเป็นฝีมือท่านผู้เดียว รายละเอียดเป็นอย่างไรไม่มีผู้ใดทราบ ความผิดต่างๆ ที่ระบุไว้ในคำฟ้องก็ยังต้องตรวจสอบ ท่านกลับตัดสินโทษตามอำเภอใจ พวกเรายังมีข้อสงสัยต่อกระบวนการไต่สวนของท่าน”
ยามนั้น ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น ผิวพรรณของเขาขาวซีด เป็นความซีดขาวที่ดูไม่แข็งแรง ดวงตาเล็ก ก่อนหน้านี้ไม่เคยเอ่ยปากเลยสักครั้ง
“ใต้เท้าท่านนี้คือผู้ใด?”
“ข้าคือรองผู้ตรวจการแห่งสำนักตรวจการ สื่อจิง รับผิดชอบกำกับดูแลกรมอาญา”
เขากล่าวต่อ “ข้าเห็นว่าคดีนี้ยังมีข้อพิรุธอีกมาก จึงขอให้ตรวจสอบใหม่ และท่านต้องเปิดการไต่สวนต่อสาธารณะ!”
ถ้อยคำนี้ไม่ใช่การอ้อมค้อมอีกต่อไป หากแต่กล่าวอย่างตรงไปตรงมา
รองผู้ตรวจการแห่งสำนักตรวจการยื่นมือเข้ามาแทรกแซงคดีนี้โดยตรง นับว่ายื่นมือยาวเกินไป ทว่าหากพิจารณาตามขั้นตอนแล้วก็ถือว่าถูกต้อง