เพิ่งก้าวเข้าสู่โถงด้านใน ก็เห็นผู้คนไม่น้อยนั่งอยู่ในนั้นอย่างสงบ เพียงมองการแต่งกายและบุคลิกก็รู้ได้ว่าล้วนเป็นขุนนางชั้นสูงและผู้สูงศักดิ์
ครึกครื้นน่าดูเลยแฮะ
ผู้ที่นั่งประธานเป็นชายชราผมสีเงินทั่วศีรษะ สวมเสื้อคลุมผ้าไหมเนื้อดีสีเรียบ ผิวค่อนข้างขาว รูปร่างอวบเล็กน้อย รัศมีบารมีแผ่ซ่าน
ที่นั่งประธานมีอยู่สองที่ ทว่าเขานั่งเพียงผู้เดียว ไม่มีใครกล้านั่งเคียงข้าง แม้แต่จางเจิ้งก็ยังต้องนั่งเป็นเพื่อน
กวนหนิงไม่ต้องคิดก็รู้ว่าคนผู้นี้เป็นใคร
อัครมหาเสนาบดีรองแห่งสภาอำมาตย์ในราชสำนักปัจจุบัน เซวียหวยเหริน ผู้เป็นที่มาของชื่อพรรคเสวี่ย
กวนหนิงไม่คิดว่าจะได้พบกันเร็วถึงเพียงนี้ แต่การที่อีกฝ่ายมาถึงกรมอาญาด้วยตนเอง แสดงว่าเขาร้อนใจอยู่บ้าง นับเป็นเรื่องดี
ความคิดวาบผ่าน
กวนหนิงไม่แสดงความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย เอ่ยขึ้นตรง ๆ ว่า “กวนหนิง หัวหน้ามือปราบกองที่สามแห่งกรมสืบจับ มารายงานตัวขอรับ!”
“กวนหนิง เจ้าช่างบังอาจนัก!”
จางเจิ้งตำหนิทันทีว่า “เหตุใดหลังจับกุมคนแล้วจึงไม่ปรากฏตัว ผู้คนมากมายตามหาเจ้าแต่กลับไม่พบ กลับไปอ่านระเบียบขั้นตอนของกรมอาญาให้ดีเสีย!”
“เป็นความผิดของข้าน้อยเอง หลังจับกุมผู้ต้องหาตัวการใหญ่แล้ว ข้าน้อยอ่อนเพลียจนเผลอหลับไป พอตื่นขึ้นมาก็เร่งรุดมารายงานตัวทันที”
กวนหนิงตอบ
ทว่าในใจกลับลอบคิดว่า รองเจ้ากรมซ้ายผู้นี้ก็ช่างมีเล่ห์เหลี่ยม แม้จะเอ่ยตำหนิ แต่กลับปัดเรื่องนี้ผ่านไปอย่างเบามือ ไม่เปิดโอกาสให้ผู้อื่นหยิบยกมาเอาผิดได้อีก
เป็นคนจิตใจดี
อย่างน้อยก็ไม่ขายเจ้าในยามคับขัน
“ได้ยินว่าเจ้าจับเซวียเจี้ยนจง เจ้ารู้หรือไม่ว่าเขาเป็นใคร? แม้เจ้าจะเป็นหัวหน้ามือปราบแห่งกรมสืบจับ แต่หากไม่มีหลักฐานความผิด ก็จับคนตามอำเภอใจไม่ได้”